Huacachina; slapen midden in een oase!
Al bijna een maand zijn we in Peru. De grootte van het land (zo´n 5x Frankrijk) en een enorme verscheidenheid aan pre-colombiaanse culturen hebben onze tijd in dit land verlengd. Dus hebben we onze terugkomst datum maar verschoven.
Daar staan we dan op de brug onder in de canyon (de voorste twee)
Ondertussen zitten we in Cusco, de toeristische hoofdstad van heel Zuid Amerika, voornamelijk vanwege de nabijheid van Machu Picchu. Voor mij maakt dit Cusco, ondanks zijn schitterende koloniale gebouwen, de vervelendste stad waar we tot nu toe geweest zijn. Je kan letterlijk geen stap zetten zonder te worden aangesproken met ´my friend´ of ´mi amiga´. Aangezien onze camera (met een week aan verloren foto´s) en de verrekijker net voor aankomst in Cusco gestolen waren, waren we niet meer in staat vriendelijk ´nee dank je´ tegen de hordes mensen te zeggen. De inflatie in de gevraagde prijzen is enorm: zo kan je in de Cordillera Blanca (meer ten noorden) 4 dagen wandelen met gids, eten en slaapgelegenheid voor 100 dollar pp maar is hier eenzelfde tocht minimaal 300 tot 400 dollar. De prijsinflatie is ook doorgedrongen tot de cameraverkopers: er wordt veel gejat en voornamelijk camera´s en die stomme toeristen willen toch een nieuwe camera voordat ze naar Machu Picchu gaan. De prijzen zijn dus ongeveer 2 keer zo hoog als in Nederland. Het lijkt net of we nu voor de tweede keer bestolen worden.
De canyon van boven
Tot zover de negatieve verhalen over Peru. Het noorden van het land (zo´n beetje alles boven Lima) was supergaaf en de mensen uitermate vriendelijk. Zo hebben we met een groepje jongeren (rond de 18) over de geschiedenis van Peru zitten kletsen en ondertussen thuisgestookte bocht gedronken. We dronken om en om uit de fles waarbij de vrouwen niet zelf mogen inschenken maar mannen juist wel zelf moeten inschenken. Na wat flessen drank ging het niet meer over serieuze zaken zoals hun geschiedenis maar over de spaanse woorden die we in Peru niet zouden moeten gebruiken :-). In Lima zijn we op bezoek geweest bij een Peruaanse familie die we in Panama hadden leren kennen. Zij behoren tot de rijkste procent van de bevolking van het land en hun chauffeur heeft ons dan ook opgehaald in ons hostel. We logeerden in een onooglijk gebouwtje. Vanuit ons kamerraam zagen we de chauffeur zijn auto uitstappen en een beetje verbaasd rondkijken: hij zag geen huis wat ook maar een beetje op een hotel kon lijken. Een erg grappig gezicht. In hun huis hingen orginele Botero´s en een beeldje uit een van de oudste culturen van het land (Chavin). Na een paar uurtjes moesten wij mijn vader ophalen van het vliegveld en dat hebben we dan ook in stijl kunnen doen m.b.v. hun tweede chauffeur.
Overnachten op 4200m
Naast de vele archeologische sites die we hebben bezocht zijn we ook weer eens echt gaan wandelen. Zelf eten en een kaart gekocht en begonnen aan een 4 daagse tocht met als letterlijk hoogtepunt een pas van 4750 meter. We waren vergeten dat je eigenlijk alleen lekker eten moet meenemen en toen de mensen in een georganiseerde wandeling ´s ochtends verse eieren met spek kregen besloten we maar niet meer op officiele kampeerplekken te gaan staan :-). Verder bleek 14 kilo op je rug op zeeniveau een heel ander verhaal dan op 4000 meter. Dat zijn van die dingen die je eigenlijk wel weet maar eerst toch eens moet ervaren. Maar goed, de wandeling was super: witte bergpieken strakblauwe lucht (tussen de buitjes door) en felgroen altiplano. Al cocobladeren kauwend zijn we de pas overgestoken en mogen, volgens Arjen, nu rode veters in onze bergschoenen doen!
Een condor
90% van de toeristen die naar Peru komen ´doen´ het zuidelijke rondje via Ica, Nasca, Arequipa, Colca Canyon, Cusco, Machu Picchu en uiteindelijk Puna. Wij volgen hetzelfde rondje en zitten dus voor het eerst echt tussen voornamelijk toeristen. De sites zijn absoluut de moeite waard. Nadat mijn vader was vertrokken, hebben we met een 6-persoons vliegtuigje boven de Nascalijnen gevolgen. Veel mensen worden ziek in het vliegtuigje, zo ook het meisje achter ons dat meer heeft genoten van het plastic zakje dan van de enorme figuren in het zand. Ik voelde me prima en heb doorlopend foto´s lopen maken die nu helaas kwijt zijn. Gelukkig zijn we een Nederlands stel tegengekomen die volgende week een cd-tje van hun foto´s naar ons opsturen.
De aap; voor mij het mooiste figuur
De kolibri
Met een luxe tour, samen met 5 amerikanen die zuidperu in 10 dagen deden, zijn we afgedaald in de beroemde Colca Canyon, tot voor kort de diepste canyon ter wereld. Gelukkig wat het niet te zwaar wat we begonnen al meer dan halverwege diep :-). De amerikanen waren enorm competatief, dus hoorden we gelijk dat we in 2,5 uur waren afgedaald en belangrijker nog, in 2 uur en 10 minuten naar boven waren gelopen. Een van de gaafste onderdelen van de tour was het aanschouwen van de condors die over de termiek van de canyon langs kwamen vliegen. Daarnaast hebben we voor het eerst in maanden in een warm bad in ons hotel gezeten!
Rare rotsformaties onderweg naar de canyon
