Sucre en Potosi

Bogota scoort erg hoog, maar Sucre wint het wat mij betreft toch echt van de hoofdsteden die we tot nu toe hebben bezocht: schoon, overzichtelijk, een relaxte atmosfeer, en we kunnen weer een vinkje zetten op de lijst van UNESCO werelderfgoed. Kortom: een prima plek om nog op het nippertje ons Spaans wat op te krikken. Op zich niet nodig voor de dagelijkse conversaties, maar toch prettig dat we nu nog beter weten hoe we de subjuntivo en de conditional kunnen gebruiken.

Tussendoor zijn we nog even in Potosi geweest, ook UNESCO werelderfgoed, de stad die in de 17/18e eeuw rijker was en meer inwoners had dan Londen of Parijs. Dit kwam voornamelijk door een berg die destijds vol met rijke zilver-aderen zat. De berg wordt nog steeds door cooperaties van mijnwerkers ontgonnen, maar de werkomstandigheden zijn er sinds de hoogtijdagen van Potosi niet echt op vooruit gegaan. Mensen die geïnteresseerd zijn in menselijk drama kunnen de indrukwekkende film The Devil´s Miner bekijken.

Wij zijn de mijn La Candelaria ingegaan met een tour, hebben 2,5 uur lang stof gehapt en konden kijken naar hard werkende mannen. Standaard daarbij is dat je de mijnwerkers wat cocabladeren, frisdrank en dynamiet kado doet. Zelf hadden we overigens ook coca nodig, vanwege de hoogte van de mijn (ca. 4500 meter). Daarnaast hebben we voor de lol nog een staafje dynamiet opgeblazen voor 17 bolivianos (1,7 euro).