Chiloe

Afgelopen paar dagen hebben we doorgebracht in Chiloe. Dat is een eiland wat pas eind 19de eeuw bij Chili is gevoegd en heeft daardoor minder spaanse invloeden dan elders in het land. De aantrekking van Chiloe is het vele groen (= veel regen) en de oude houten kerkjes. Vanwege de regen hebben we de eerste dag een autootje gehuurd welke ons naar het zuidelijkste puntje van de ´ruta 5´ heeft geleid. Omdat de ruta 5 in het grootste deel van Chili de ´panamerican highway´ is, leek het ons leuk om het einde te bezoeken. Helaas is de echte panamerican al iets eerder vertrokken naar Argentinie en de weg op Chiloe kan dus meer gezien worden als de ´blindedarm´.

Een ander doel was om de verschillende door UNESCO uitgeroepen werelderfgoed-kerkjes te bezoeken op het eiland. Het bleek dat de meeste dicht waren en een likje verf konden gebruiken. Waarschijnlijk is dat voor de volgende zomer weer piekfijn in orde. Hieronder een aantal kerkjes.


Op Chiloe bleek dat er ook vriendelijke taxi-chauffeurs bestaan. We konden ons hostel niet vinden de inwoners van Castro hadden ook nog nooit van de straat gehoord. Uiteindelijk aan een taxi-chauffeur gevraagd en die heeft ons er snel en kosteloos heen gereden!
Een ander hoogtepunt is Parque Nacional Chiloe, waar we uiteindelijk een dag hebben gewandeld. Veel mooie uitzichten en veel verschillende bomen gezien. Het deed ons sterk denken aan de Nederlandse duinen. We wilden naar de zee toe wandelen maar kwamen steeds vast te zitten in kwelwater dat tot aan de enkels kwam. Uiteindelijk over veel hekken geklommen en langs koeien, schapen en paarden gewandeld om enigzins droog op de weg te belanden. Althans, Rebecca had droge voeten maar Andreas was een paar keer in diepe plassen gestapt.

Hangen in Chili

Eigenlijk hebben hele reis enorm geluk gehad steeds voor of net na het regenseizoen aan te komen en zonnetje scheen meestal met veel plezier. Helaas zitten nu we midden in het regenseizoen. Het is niet alleen nat maar we zijn ook echt in hartje winter beland. Het is dus van die regen die je op een koude natte winterdag in nederland kan verwachten. Geen pretje.
Vorige week zijn we gegrepen door een griepje dat hier rond gaat en hebben we een paar dagen op bed gelegen in de mooie en aparte stad Valparaiso. Hierdoor heb ik een beetje het idee dat we of aan het hangen zijn in een hostel of in de bus zitten om weer zo´n 800 km dichter bij ons einddoel Ushuaia te komen.
Normaal gesproken is het fantastisch om hier te wandelen maar nu blijven we liever in ons hostel. Na ons griepje en met het vervelende weer leek het niet verstandig om in ons tentje op de hei te gaan slapen. Gisteren werd het rond de middag mooi en daarom hadden we gisteren wat (halve) dag wandelingen uitgezocht. Maar helaas is het vandaag nog niet opgehouden met regenen. Gelukkig is het goed toeven in het hostel: een mooie blokhut met verwarming (!! eerste plek in heel zuid Amerika!!), internetverbinding, goede boeken en gezellige medebewoners.
We geven het weer nog een dagje en anders gaan we verder naar het zuiden en huren daar een autootje om de kleurrijke kerkjes van Chiloe te gaan bekijken.

Salar de Uyuni

De Salar de Uyuni (een zoutvlakte ter grootte van 1/4 Nederland) is een van de hoogtepunten van Bolivia. Hier wat indrukken...

Zoutproductie.

Midden in de zoutvlakte een eiland met cacti.

Andreas draagt Rebecca op handen.

Dit doen Rebecca en Andreas als ze op de chauffeur aan het wachten zijn.

Toevallige? voorbijganger.

Geysers.

Geotermisch genieten.