Een echte Panama-hoed komt uit...

Ecuador! Logisch toch? Hij heet hier natuurlijk niet Panama-hoed, maar is vernoemd naar het riet waarvan hij is gemaakt: de Toquilla. Wij hebben het wordingsproces mogen bekijken in een winkel annex fabriek. In feite worden alle hoeden van hoedenvlechtsters uit het laagland ingekocht. Ze zien er dan uit als een grote, ronde, vormloze zomerhoed. Op verzoek van de klant worden de randen ingekort en wordt de hoed in een soort pers gestopt, die het uiteindelijke model binnen 20 minuten erin perst. Uiteindelijk worden de randen gestikt en versieringen toegevoegd. De legende zegt dat een Toquilla-hoed door een ring gehaald kan worden zonder dat de hoed kapot gaat. Uiteraard kan dat alleen met hoeden van de fijnste kwaliteit; ik was niet bereid 300 dollar neer te tellen voor dat genot.

Na het hoogland van Quito - met de kabelbaan van 2800 naar 4100 meter met fantastisch hooglandschap - hebben we ons hoogteregime volledig verknald door de Galapagos eilanden te bezoeken. Niet erg, maar hierom hebben we besloten niet de beroemde Cotopaxi (5900m) te beklimmen en door naar het zuiden te trekken. Bij het charmante stadje Cuenca bleek ook een natuurpark op hoogte te liggen, dat we dan maar in plaats van de Cotopaxi hebben bezocht. We besloten een dagtocht te wandelen van 4000 meter terug naar 3200. Volgens de parkwachter een mooie en makkelijke wandeling van 7 uur. Mooi was hij wel, maar het gemak was wat verder te zoeken. Uiteindelijk lazen we in een reisgids dat we een pittige twee-daagse tocht hadden gelopen. Toch netjes voor watjes die net een week in volledige luxe op zeeniveau hadden doorgebracht...

Wederom moesten we constateren dat we veel te weinig tijd voor een land hadden. Via een rustiek bergdorpje met paardrijmogelijkheden (spierpijn!) zijn we dus maar naar Peru overgestoken, in de hoop dat we hier nog een paar mooie bergwandelingen kunnen maken; en natuurlijk met Machu Pichu in het vooruitzicht.