Doe iedere dag iets uitdagends!

Het zou een reclame van een of ander soepmerk kunnen zijn of een uitspraak van een of andere geflopte consultant-blaaskaak. Uiteraard willen wij onze trip ook zo spannend mogelijk houden... vandaar dat wij vandaag zowel een Snickers Crunchy als een Snickers Almond hebben uitgeprobeerd. De conclusie was overigens dat de originele Snickers het lekkerst is. Verder is Bozeman een lief stadje...

Seattle & Portland

Na een goede vlucht met BA (zeker aan te raden!)kwamen we aan in Vancouver. De douane meneer was enigszins verbaasd dat we maar 1 dag in canada zouden blijven en dus kregen we erg veel vragen over onze reis :-). Gelijk de bus downtown genomen en gewacht op de greyhound bus naar Seattle. Hoewel het ons voornemen was tot laat wakker te blijven (en zodoende weinig last te hebben van de jetlag), lagen we na 20 minuten al te slapen in de bus. 's avonds laat aangekomen in het hostel. De volgende dagen door Seattle gewandeld. Wel een leuke stad, maar zeker niet zo leuk als Vancouver. Hoogtepunten: het beklimmen van een 20meter hoge klimmuur en the underground tour. Seattle was oorspronkelijk gebouwd op 'drijfzand' zodat de oorspronkelijke begane grond nu de kelder is en waar vroeger de straat liep is nu een tunnel.

Vervolgens een paar dagen in Portland doorgebracht bij Jim (oud collega van Andreas) en Kathia. Portland is een klein stadje met een redelijk gezellig centrum en een supergave boekwinkel. Op zondag heeft Jim ons meegenomen naar the colombia river gorge, waar een aantal schitterende watervallen zijn. .

Verder is natuurlijk columbia river te bewonderen vanaf verschillende punten.

Nu zijn we in Bozeman, MT en vertrekken morgen met een huurautootje naar Yellowstone

Promoveren!!

Net twee weekjes terug geweest in Nederland om mijn proefschrift te verdedigen. Het was erg leuk om weer even terug te zijn in NL. De gastvrijheid van de ouders en van Ellen en Hans was super! Nogmaals bedankt daarvoor. Maar het was wel een beetje vermoeiend om overal spulletjes te hebben liggen.Wie mijn zonnebril heeft gevonden: graag bewaren tot komende zomer!

De promotie zelf ging (dacht ik zelf) redelijk goed. Het was natuurlijk wel een mooi circus. Ik moet altijd denken aan de katholieke kerk, met het verplicht opstaan en weer gaan zitten. Na de verdediging zijn we nog even (nou ja 4 uur) gaan lunchen. Was echt super in het mooie weer buiten in de tuin van de kastanjehof.



Tot slot een uitbundig feest in de grote catacomben. Dankzij DJ's Gert-jan en Joost is er,voor later op de avond goed gedanst. Ik heb erg genoten, dus allemaal super bedankt! Mijn wens, om een reisje naar de galapogos eilanden te kunnen maken, kan ik nu ook in vervulling laten gaan. Ook daarvoor erg bedankt!

Bijna alle foto's die zijn gemaakt die avond zijn te bewonderen op promotiefeest.mijnalbum.nl

An inconvenient truth

First of all a note to our English readers: sorry for the large amount of Dutch on the website. As you may have noticed it started off in English, but we found it difficult to keep this up. Hope you like the pictures...
As you may have gathered by now, we survived the different trails we wanted to complete, spent some time in Vancouver, and at this point in time we are in Utrecht where Rebecca received her PhD. Travelling back and forth between time-zones has severely scrambled up our sense of time and by the time we're used to CET, we'll be back in Vancouver.
However, sitting in the plane has enabled me to whatch two so-so films (X-Men 3 and The Sentinel), but also the documentary presented by Al Gore, called "An inconvenient truth". As a graduate of Science & Policy I have always been interested in energy & climate matters, but Gore's documentary updated my knowledge. It is certainly a documentary worth watching, well presented and quite interesting unless you are restless and used to exploding cars on TV/film screens. Go see it!
Rebecca and I had just read "Nature's End" by Whitley Strieber and James Kunetka, a 1986 novel about the Earth's state of affairs in 2025 and the world depopulation movement trying to solve problems by "voluntarily" killing off people. Interesting to see how bleak the authors thought our future would be.
Reminds me that we have to buy off some of our guilt by getting "Trees for Travel"...

Ongelukjes

Ongelukken gebeuren nu eenmaal. Alleen is soms moeilijk in te schatten wat de gevolgen van een ongeluk kunnen zijn. Op de chilkoot viel een man, bijna uit stilstand, schuin voorover op zijn arm. We zagen hem vallen en hielpen heb overeind. Hij had last van zijn arm, maar weigerde iets van zijn zware rugzak over te geven. Pas na nog een dag wandelen heeft hij een mitella geaccepteerd. terug in de bewoonde wereld heeft zijn vrouw hem gedwongen naar het ziekenhuis te gaan waar bleek dat hij een gecompliceerde dubbele armfractuur had opgelopenn. De doktoren wilde onmiddelijk opereren maar de man had nog een week vakantie te gaan en is gewoon gaan wandelen in een ander natuurpark. Dit was een kleine val met een groot gevolg.

Op de WCT liep een oudere vrouw voor ons. We stonden boven een klein 'dal' van zo'n 2 a 3 meter hoog, waarover een boomstam lag. Dit soort boomstammen liggen overal op de WTC en meestal kan je er moeiteloos overheen lopen. De vrouw begon te wandelen en verloor al redelijk snel haar evenwicht. In een poging haar evenwicht te herstellen overcompenseerde zij zich en viel. Als eerste zag ik haar hoofd verdwijnen met haar benen gestrekt in de lucht. Ik hoorde boem. Vervolgens rende ik naar de andere kant van de boomstam. Ik was ervan overtuigd dat ze haar nek gebroken zou hebben. Ze was precies tussen een enorm rotsblok en een afgebroken boomstam gevallen. Binnen 30 seconden stond ze weer op haar voeten met de opmerking dat alles goed met haar was. Haar val was gebroken door de grote rugzak die ze om had. Ongetwijfeld heeft ze hoofdpijn gehad maar vooral heel veel geluk. En grote val dus met maar kleine verwondingen. Ik moet zeggen dat ik de rest van de dag niet meer over boomstammen heb gewandeld maar het pad heb gekozen.

West coast trail (deel 2)

Voordat we op reis gingen, had ik me bedacht dat ik twee wandelingen wilde doen. De chilkoot en de west coast trail. Nadat we al eerder succesvol de chilkoot hadden gewandeld, hebben we nu ook de WCT gedaan. En het was een superwandeling! Met 7 dagen en 77 km wel fysiek wat uitdagender dat de chilkoot maar zeker goed te doen. Vooral omdat de regenbuien zich ergens hadden verstopt en wij dus alleen maar zon of bewolkt weer hadden. Het is normaal dat er elke dag regen valt en de trail heeft dan ook 'wet coast trail' als bijnaam.

De meeste groepjes doen de wandeling in 6 of 7 dagen zodat je de meeste avonden met dezelfde mensen op een kampeerplek slaapt. Canadezen en ook amerikane zijn kleine pyromaantjes die elke avond allemaal hun eigen kampvuurtje maken. Wij hadden gedacht dat er 1 vuur zou zijn met iedereen erom heen(naief). Wij hebben daarom elke avond een ander vuur bezocht en zodoende met bijna alle mensen gezellig gepraat!

Onderweg zijn er twee restaurantjes op indian reserves. Chez monique is beroemd om haar burgers en hier keken we al 4 dagen naar uit. Helaas hadden de broers (Keith en Jonathan) de laatste burger besteld en moesten wij het met een eggburger doen. Het tweede plekje serveerde verse zalm of krab. Andreas heeft zijn vingers opengehaald aan de krab terwijl ik het zeer goede stukje zalm naar binnen heb gewerkt. de rest van de wandeling was qua eten zeker geen hoogtepunt omdat pasta met smaak of rijst met smaak een beetje saai wordt.

Helaas is Andreas zijn camera gestorven op de tweede dag, dus hebben we weinig foto's kunnen maken van het vele natuurschoon dat we hebben gezien. Maar als het goed is gaan andere mensen ons foto's toesturen dus moet het allemaal nog goedkomen.