En weer een land afgestreept

We zijn niet zo heel erg stipt in het posten van een volgend bericht... voor je het weet zitten we alweer in een volgend land voordat we goed bericht hebben over het vorige. Dus maar even snel over Nicaragua, voordat Costa Rica onze zintuigen vult met natuur en opdringerige toeristentrips.

Na Leon zijn we naar Matagalpa gereisd, waar we lekker in de bergen hebben gewandeld. Een vrijwilliger had daar vijf wandelingen uitgezet, waarvan wij er twee hebben gelopen. De eerste verliep vlekkeloos: met 20 minuten hadden we niet meer het idee dat een stad van een paar honderdduizend inwoners over de volgende heuvel lag. Mooie glooiende landschappen, boeren en een potterij waren de hoogtepunten. De volgende dag verliep niet zo goed: hekken en wegen waren verschoven en de beschrijving sloeg als een tang op een varken. Nadat we langs een groep koffieplukkers waren gelopen kwamen we volledig in de jungle terecht. Zonder machete toch maar doorgeploeterd de berg op. Uiteindelijk de top bereikt en via een bestaand pad maar weer afgedropen. De derde dag zijn we dus maar met een tour meegegaan langs een goudmijn, watervallen en een andere koffieplantage.

Het volgende hoogtepunt was Granada; een erg mooie stad, maar voor ons de zoveelste in een rij van mooie koloniale steden. Daarom zijn we maar gaan duiken in een kratermeer. Zoals gewoonlijk was ook in dit meer een externe vissoort geïntroduceerd (om de visvangst te stimuleren), die echter de oorspronkelijke vissen wegconcurreerde en ze enge ziekten gaf. Tragisch... het meer zelf was wel erg rustig.

Na het strand-zonder-schildpadden (omdat we net te laat waren) en het grootste zoetwater-eiland ter wereld volgde wat ons betreft de top-locatie van Nicaragua: de San Juan rivier, die Nicaragua van Costa Rica scheidt. Mooie natuur en een heerlijke boottocht, met leuk dorpje-met-kasteel (El Castillo) aan het eind van onze rit.

Vulkaan Cerro Negro

Is weliswaar een kleintje onder de vulkanen maar ter compensatie wel een van de meest actieve vulkanen in midden Amerika. Met een frequentie van eens per acht jaar ontploft dit kleintje. De laatste was in 1999, dus ze zitten tot in Leon (25 km verderop) te wachten op het stof en de giftige dampen. Voor ons voldoende reden om nog maar eens een vulkaan te beklimmen. Hiervoor hebben we besloten met de tour van Quetzaltrekkers (ook actief in Guatemala) mee te gaan. Voornamelijk omdat al hun winst ten goede komt aan straatkinderprojecten.
Omdat er per dag maar 1 bus gaat naar onze bestemming stonden we om 04.15 (in de ochtend) al bij Quetzaltrekkers op de stoep. Dat was gelijk het enige minpunt van de tour. De vulkaan is helemaal zwart (van de lava en het stof) en na anderhalf uur klimmen stonden we boven op de 724 meter hoge vulkaan in de krater te kijken. Toen kwam het ´spannende´ gedeelte, namelijk het van de vulkaan naar beneden rennen. Het steile deel is 400 meter met een hoek van ongeveer 40 graden. Dus als je valt liggen je benen en je armen open. Ik ben extra voorzichtig geweest en heb het zonder vallen gehaald :-). Een of andere Fransman heeft een paar jaar geleden een snelheidsrecord gebroken op de fiets van de vulkaan af, waarna prompt zijn vooras brak en hij de rest van de weg naar beneden is gevlogen :-) (niets ernstigs gebeurd).
Daarna rustig wat gelunched en teruggewandeld in de hitte (momenteel is het in Leon rond de 30-35 graden in de schaduw). Na een frisje met de bus teruggehobbeld naar de stad en vervolgens een flinke lading stof weggedouched. Koude douches zijn dan opeens erg lekker!