Estamos en Mexico

Ditmaal is de grensovergang wel even wennen! We gaan nu een paar dagen acclimatiseren in Guaymas.

Goede service

In Alaska hebben we, na een korte zoektocht, beiden een nieuwe donze slaapzak gekocht. Het was een huisexemplaar van de REI die ons comfortabel warm zou houden tot zo'n 7 graden onder nul. Mocht het kouder worden dan dat dan willen we toch liever binnen liggen. In Alaska was het weer echter steeds mooi en is de nacht temperatuur nooit onder de 10 graden gekomen (toch mooi zo'n horloge dat ook de temperatuur aangeeft). Zoals aangegeven in eerdere blogs is het weer nu toch wat kouder. Vanaf yellowstone is meerdere malen gebleken dat de slaapzak zijn temperatuur waarde helaas niet haalt (zo'n +5 graden zou realistischer zijn).


Gelukkig blijkt REI een super service te hebben. Namelijk als je niet blij bent met het product dan krijg je je geld terug. Dus na 3 maanden de slaapzak intensief te hebben gebruikt, hebben we hem in Phoenix, AZ achtergelaten bij de laatste REI shop voor de grens. Gisteren in Tucson, AZ een nieuwe gekocht. Ditmaal zijn we gegaan voor de 'rolls-royce' onder de slaapzakken: een mooie western mountaineering zak. Nu kan ik niet wachten om weer in de kou te slapen om de slaapzak uit te proberen :-)). Misschien over een weekje ofzo in de Copper Canyon in Mexico.

Vlaggestaf en het grote gat

...een mooie titel voor een kinderboek. Het is uiteraard gebaseerd op de doldrieste verhalen van Rebecca en Andreas in Amerika (overigens ook een goede naam voor een stripverhaal).

Nadat wij via allerlei lifttactieken uit Bryce waren teruggekomen, en op strategische wijze ons geld in Vegas hadden "belegd", moesten we maar naar de Grand Canyon toe, vonden we. Vanuit Vegas dus naar Flagstaff, dat zo genoemd is omdat de vroege pioniers er een boom van zijn takken hadden ontdaan en er een vlaggemast van hadden gemaakt - een markering van de beroemde Route 66. Nog steeds is Flagstaff een druk transportcentrum, hetgeen je merkt aan de 110 goederentreinen die per dag langsdonderen en dat reeds vanuit ver met luid hoorngeschal aankondigen.

De Grand Canyon is uiteraard wat ons beloofd werd: een groot gat in de grond. Uiteraard ook (want dit is de VS) het grootste en diepste gat in de wereld. Zelf was ik van mening dat Wadi Mujib in Jordanië het ook aardig doet (van +900m in de hooglanden rond Madaba tot -400m van de Dode Zee) , maar goed. Hadden we reeds vermeld dat Mt. McKinley (Denali) volgens Amerikaanse logica ook de hoogste berg van de wereld is? Immers, de Everest staat op een bergplateau, en dat zou je eigenlijk niet mee mogen tellen.


Ondanks dit gezeur van ons is de Grand Canyon natuurlijk wel erg mooi. Let niet op de bordjes die waarschuwen dat ieder jaar 250 mensen geëvacueerd worden en dat er 3 marathonlopers onafhankelijk van elkaar zijn doodgegaan van de hitte, dorst, vermoeiïng of een combinatie daarvan. We hadden geluk - het was bewolkt. Just for the record: 4 uur omlaag (South Kaibab) en 6.5 uur omhoog (Bright Angel) - natuurlijk niet op een dag, we hebben nog twee nachtjes beneden van onze tent en slaapzakken genoten.

Sneeuw

We dachten dat het koud zou zijn in Alaska. Gedurende de eerste 2 maanden van de reis hebben we het echter nooit koud gehad en nauwelijks onze fleecejas hoeven aan te trekken. Aangezien onze rugzakken toch best wel zwaar waren hebben we dus wat van de warme kleding (thermisch ondergoed, handschoenen) thuis gelaten in september. Niet zo slim bijkt nu. Alaska is een koude bestemming maar niet in het hoogseizoen (zomer), terwijl het midden van de VS een landklimaat heeft en de staten die wij bezoeken vaak op grotere hoogte liggen. Dus het is hier soms erg KOUD! Het begon al in Yellowstone waar we bijna elke nacht in de vrieskou hebben geslapen. Overdag is het lekker warm, maar 's nachts koelt het erg af. Op de kampeerplekken waar we geen vuurtje mogen maken gaan we dus meestal rond 7 uur de tent in omdat het buiten te fris is. We hebben zelfs al enkele keren sneeuw gezien!

Op de beartooth highway kwamen we voor het eerst sneeuw tegen. Deze pas gaat over 3000 meter heen en ligt naast Yellowstone NP. Deze sneeuw ligt er zo'n beetje het hele jaar omdat het zo lekker koud is. Mooie uitzichten! De tweede keer sneeuw kwam op de million dollar highway tussen Grand Junction en Durango. Op de heenweg mooie herftskleuren maar zo'n 48 uur later lag er een mooi laagje sneeuw (zie foto). Die sneeuw was vooral leuk om naar te kijken.

In Bryce Canyon NP werden we wat meer verrast. Het begon 's nachts te regenen maar dat hield op een gegeven moment op. Toen ik wakker werd zag ik dat er iets zwaars op het dak van de tent lag. Omdat mijn hoofd nog niet wakker was, snapte ik daar niets van. Dus ik sloeg zachtjes tegen de binnenkant van het dak aan en opeens was het zware verdwenen.... SNEEUW :-). Ik keek gelijk de tent uit en zag dat er een mooi laagje sneeuw op en rond de tent lag (zie foto boven aan). Toen hebben we besloten dat sneeuw kamperen best wel erg leuk kan zijn! Dus Arjen: als je ons een keertje mee wilt nemen om te gaan sneeuwkamperen: graag!

Viva Las Vegas

Of je vindt het fantastisch of je vindt het niets. Ik ben er nog niet helemaal uit. Het was leuk om gezien te hebben maar was ook blij om na 2 dagen weer verder te trekken. Lekker was het luxe hotel dat we hadden geboekt (het Luxor, zie foto). Bij binnenkomst gelijk overgehaald om naar een gratis show te gaan in ruil voor een korte presentatie van een nieuw hotel. Leek ons wel grappig om het verkoop verhaal aan te horen.

De volgende ochtend naar een grote zaal met tafels en stoelen gebracht waar we persoonlijk door Neomi werden overgehaald om mee te doen aan een timeshare appartement wat nog gebouwd werd in Vegas. Gehoord over hoe fantastisch Vegas wel niet is en hoe ontzettend veel een appartement in Vegas waard is. Als we nu een aantal weken in een van hun appartementen zouden kopen, zouden we deze weken kunnen omwisselen (tegen een kleine vergoeding) voor appartementen over de hele wereld. En dat maar voor 31000 dollar. Super koopje toch. Alleen we moesten wel nu gelijk beslissen want ze konden de deal alleen nu zo aanbieden :-) Ze waren teleurgesteld dat we niet geinteresseerd waren. Je krijgt geen seconde de tijd om er grondig over na te denken en zoiets als een financiele bijsluiter kregen we niet. Achteraf sloegen we aan het rekenen en bleek hun super aanbieding enkele duizenden dollars duurder dan als we het bij de oorspronkelijke maatschappij zouden doen :-))).

De rest van de dag en de nacht door Vegas gewandeld, geld verloren in de 1 en 2 cent slotmachines en een show met eten erbij gezien. Je wordt overgoten met indrukken maar je hebt totaal geen tijd om die te verwerken want als je die show niet hebt gezien of de binnenkant van dat hotel dan heb je zeker wat gemist, en wie wil nou iets missen in Vegas?

Hieronder de skyline van het hotel New York New York en de binnenkant van hotel Venetian


Aan ons avontuur bij de time share hebben we ook nog 2 nachten/ 3 dagen in een hotel in Vegas of Orlando (FL) overgehouden. Wij kunnen dat niet gebruiken maar als er iemand is die weet dat hij binnen 180 dagen naar Vegas of Disneyland, FL toe gaat, dan moet hij even contact met ons opnemen. Op de voucher staan namelijk nog geen namen :-)

Veel gezien, behalve het internet

De afgelopen paar weken ons slechts gedeeltelijk aan ons voornemen gehouden om steeds 1 plek goed (zo'n 5 a 6 dagen) te bezoeken. Er zijn hier zoveel super gave natuurparken dat we er toch een paar gecombineerd hebben. Alleen in Utah heb je al voldoende parken (en voldoende afstand tussen de parken) om een maand in door te brengen.

Vorige blog wisten we nog niet of we naar Salt Lake City of naar Denver zouden gaan. UIteindelijk hebben we gekozen voor Denver omdat de route door de rockies zou gaan. Denver was een hele rustige relaxte stad. Eentje waar je op zich wel een weekje of wat zou kunnen door brengen. Met terrasjes op de straat (zie je hier nauwelijks) en een zonnetje om de terrasjes aangenaam te maken :-). Na de vriestemperaturen van Yellowstone een goede afwisseling. In Denver een optocht voor Columbus day gezien. Voornamelijk Italianen die in hun autoos (alternatieve praalwagens) langs komen toeren. Alleen de indianen zijn tegen het vieren van hun ondergang en staan dus tegen de tocht te protesteren. Zorgde voor heel veel politie en helicopters. Voor ons was het vooral onmogelijk een mening te vormen als de indianen gaan roepen dat alle italianen massa moordenaars zijn, terwijl in de stoet mensen meelopen die homo's liever zouden verbieden.

Na Denver via de million dollar highway (zo genoemd omdat veel van het asfalt goud bevat) genomen naar Durango. Supergave weg met op de heenweg uitzicht over een herfstlandschap en op de terugweg op zo'n 15 cm sneeuw. Die sneeuw was gevallen in de dag dat we vanuit Durango met onze huurauto naar Mesa Verde NP zijn gereden. Dit zijn huizen van de oorspronkelijke bewoners.

Na Mesa Verde zijn we door de greyhound buschauffeur afgezet bij de west ingang van Zion NP. Vanuit daar zijn we in 3 dagen door verschillende canyons naar de zion canyon (zuid entree) gewandeld. Ongelooflijk als je dat in hoog zomer moet doen. er is nauwelijks water langs het pad en we liepen dus constant met 6 liter water. Dat is in deze temperaturen (rond de 25 graden) goed te doen, maar in hoogzomer (temperatuur rond de 40 graden) dus nog moeilijker te doen. Tijdens de laatste nacht sloeg opeens het weer om en hebben we de hele nacht in zware windstoten en regenstorm gelegen. Gelukkig is ons tentje stormproof. Gewacht tot 12 uur totdat het zou ophouden met regenen, maar uiteindelijk toch maar in de regen naar buiten gegaan en gaan wandelen. natuurlijk was het toen binnen een half uur droog. Op het einde Angels Landing (zie eerste foto) beklommen waarvan we schitterende uitzichten hadden over de zion canyon.

De volgende ochtend gelift naar Bryce Canyon (lekker binnen 15 minuten een lift, veel mensen rijden even op en neer tussen de parken). Daar de hoodoo formaties gezien. De tweede ochtend wakker geworden in de sneeuw. Ik dacht wat ligt er toch op de tent?? Bleek het een paar centimeter sneeuw te zijn :-). het landschap is heel erg surreeel, maar zeker de moeite waard!

Yellowstone & Grand Teton

Nooit gedacht dat je al tussen de 2000 en de 2500 meter last kon krijgen van hoogteziekte. De eerste keer dat we onze auto uitstapte in yellowstone om de 3 mijl naar onze kampeerplek te lopen, sloeg de vermoeidheid enorm toe. Na 1 mijl waren we allebei kapot. Zo slecht kon onze conditie toch niet geworden zijn in twee weekjes relaxen in Nederland? Gelukkig niet, we moesten gewoon wennen aan de hoogte :-). De laaste (en enige echte wandeltocht) ging dus gewoon weer van een leien dakje. De laatste wandeltocht was uiteindelijk 29 km langs de grand Teton en door naar lake solitude. Eigenlijk wilde we maar de helft doen, maar het weer sloeg om en het was onverstandig om op de berg te blijven slapen (zware storm kwam opzetten). De tetonen zijn een schitterende bergketen, erg ruig met sneeuw op de toppen en herfstkleuren in de valei.

Yellowstone is wat dat betreft anders: veel liefelijker. De natuurfenomenen in Yellowstone zijn schitterend. De modderpoeltjes, de helblauwe meertjes, de verschillende kleuren bacterien (die om de blauwe meertjes heen zitten) en natuurlijk de verschillende geysers. Zelf vonden we de Lone Star Geyser mooier dan Old Faithful (de attractie van het park). En al dat warme water heeft tot gevolg dat je soms in een warme rivier kan zwemmen. Ook goed voor mensen die genieten van wisselbaden. Een halve meter naar links en je ligt in ijskoud gletjser water en dan een halve meter naar rechts en het is bijna kokend :-)

Verder was het wild ook weer aanwezig. Veelvuldig gezien zijn bizons, elk en zelfs nog een grizzly beer! De eerste dag hoorde we iemand steeds hetzelfde deuntje fluiten. Dus Andreas terug fluiten. Bleek het de lokroep van de elk te zijn die op 2 meter naast ons pad stond met een horde vrouwtjes :-). Maar snel doorgelopen, ze kunnen je aanvallen in de herfst. Verder waren de bizons eerst heel bijzonder, maar uiteindelijk soms een beetje vervelend omdat ze vaak midden op het wandelpad stonden en wij er dan langs moesten klimmen of moesten wachten.


Hoewel het weer overdag zalig was, beginnen we zeker te merken dat we richtig winter gaan hier. 's nachts in de tent was het meerdere malen onder nul graden celcius. Op zich prima in de slaapzak, maar wel moeilijk als je er 's ochtends uit moet. De laatste twee nachtjes dus maar weer in cabins van de NFS geslapen (zoals ook in Sitka, AK). We gaan het goede weer dus achterna door wat verder naar het zuiden te trekken.. Na een korte stop in Denver of Salt Lake city (laten we afhangen van de eerste greyhound bus die vanmiddag vertrekt) gaan we door naar de nationale parken van Utah en het gokfestijn in Las Vegas.