Chiloe

Afgelopen paar dagen hebben we doorgebracht in Chiloe. Dat is een eiland wat pas eind 19de eeuw bij Chili is gevoegd en heeft daardoor minder spaanse invloeden dan elders in het land. De aantrekking van Chiloe is het vele groen (= veel regen) en de oude houten kerkjes. Vanwege de regen hebben we de eerste dag een autootje gehuurd welke ons naar het zuidelijkste puntje van de ´ruta 5´ heeft geleid. Omdat de ruta 5 in het grootste deel van Chili de ´panamerican highway´ is, leek het ons leuk om het einde te bezoeken. Helaas is de echte panamerican al iets eerder vertrokken naar Argentinie en de weg op Chiloe kan dus meer gezien worden als de ´blindedarm´.

Een ander doel was om de verschillende door UNESCO uitgeroepen werelderfgoed-kerkjes te bezoeken op het eiland. Het bleek dat de meeste dicht waren en een likje verf konden gebruiken. Waarschijnlijk is dat voor de volgende zomer weer piekfijn in orde. Hieronder een aantal kerkjes.


Op Chiloe bleek dat er ook vriendelijke taxi-chauffeurs bestaan. We konden ons hostel niet vinden de inwoners van Castro hadden ook nog nooit van de straat gehoord. Uiteindelijk aan een taxi-chauffeur gevraagd en die heeft ons er snel en kosteloos heen gereden!
Een ander hoogtepunt is Parque Nacional Chiloe, waar we uiteindelijk een dag hebben gewandeld. Veel mooie uitzichten en veel verschillende bomen gezien. Het deed ons sterk denken aan de Nederlandse duinen. We wilden naar de zee toe wandelen maar kwamen steeds vast te zitten in kwelwater dat tot aan de enkels kwam. Uiteindelijk over veel hekken geklommen en langs koeien, schapen en paarden gewandeld om enigzins droog op de weg te belanden. Althans, Rebecca had droge voeten maar Andreas was een paar keer in diepe plassen gestapt.