Eric in luilekkerland

Rebecca´s vader kwam ons in Peru bezoeken. Aangezien hij van lekker eten en mooi drinken houdt, hadden wij onszelf een week van 5-sterrenrestaurants en dito wijnen voorgesteld. De eerste twee avonden is dat nog redelijk gelukt, daarna liep alles snel achteruit. Het beste en duurste restaurant van Peru bleek gewoon op zondagavond dicht te zijn en eenmaal buiten Lima is Peru weer heet, stoffig en arm. Ik heb maar wat indrukken van Eric zelf gepakt:

• Met de Engelsen hebben de Peruanen gemeen dat er weing geld aan kleding wordt uitgegeven.


• Ongeloofelijke tering bende, maar je kunt er wel voor letterlijk een paat stuivers eten.


• Toiletten zijn niet zichtbaar, je mobiele telefoon doet het wel.

Het interessante is dat hem allerlei details opvallen die Rebecca en mij al volledig ontgaan zijn. Het formulier-fetisjisme (dat alle Latijns Amerikanen gemeen hebben) valt hem op, het relatieve nut van een levensverzekering als je een taxi instapt, etc:

• Rond het dorpsplein het je grote gebouwen met daarvoor open ruimtes. Hier zitten wat oudere heren met draagbare Remington koffer typmachines. Je vertelt ze wat je wilt en zij maken er een mooie brief van. En inderdaad het carbonnetje zorgt ervoor dat jij een kopietje hebt.

Hoewel ons pad van Lima naar Pisco, Paracas en Ica niet erg ambitieus was qua afstand hebben we wel een aantal dingen gezien die we anders zeker voorbijgelopen waren: bij een nieuwbouwwijk loopt hij het makelaarskantoor binnen en vraagt of hij de modelwoning mag zien. Rebecca en ik vertalen ons een eind af, maar kennen toch echt de Spaanse termen voor zachtboard, spouwmuur, spuitbeton, verstek en golfplaatdak niet. Daarnaast hebben we ons alcoholgebruik van de afgelopen 10 maanden bijna geëvenaard - ook een mooie prestatie.

Eric pakt de Royal Class bus terug naar Lima, wij gaan door naar Nazca. Ondertussen hebben we - om ons niet al te hoeven haasten - ons vliegticket met een maand verlengd.