Lazing on a Sunday afternoon....

Traveling is tough. Did we already write that? Well, it is. And to keep ourselves from getting overexerted we sometimes just have to do nothing, or little. So we spent a whole week on Roatan island (Honduras) diving. Of course that is also hard work, but in a different way.

Nadat we El Salvador hadden verlaten hebben we wat tijd gespendeerd in Honduras. Eerst de twee kleine stadjes Santa Rosa en Gracias, charmant en rustig. In Gracias kwamen we voor het eerst tijdens onze reis in aanraking met doktoren: een mug had wat troep in Rebecca achtergelaten en dat was ontstoken. Penicillinekuurtje, zalf, en veel liefde en aandacht van mijzelf hebben dit medische probleem snel verholpen. Toch maar geen ruige tocht door de bergen gedaan...

Voorts naar Copan Ruinas, de laatste Maya-tempel van onze reis. Duuuuuuur, en lang niet de mooiste die we hebben gezien, maar goed. Bij Copan hadden de Mayas zich gespecialiseerd in beeldverhalen in steen, wat het geheel dan weer erg mooi maakt. De vogels waren hier ook een leuke attractie.
Voordat we gingen duiken op Roatan, nog twee natuurparkjes bezocht. Bij Pico Bonito hebben we gewandeld met gids en wildwatergeraft; in Cuero y Salado ´s ochtends vroeg en ´s avonds laat gekanood met een andere gids.

Roatan is het grootste eiland van de Bay Islands: je hebt hier dus vanalles doorelkaar. De cruise boten met hun grote lading mensen, de semi-dure resorts die mensen vier rijen dik op het strand laten zitten, en de cabana´s voor sloebers zoals wij, die liever geld uitgeven aan duiken dan aan bevlooid strand. Rebecca is volgens de banale standaarden van PADI nu bevorderd tot Advanced Diver (houdt in dat je dieper mag duiken), ikzelf heb alleen fun dives gemaakt.