Vlaggestaf en het grote gat

...een mooie titel voor een kinderboek. Het is uiteraard gebaseerd op de doldrieste verhalen van Rebecca en Andreas in Amerika (overigens ook een goede naam voor een stripverhaal).

Nadat wij via allerlei lifttactieken uit Bryce waren teruggekomen, en op strategische wijze ons geld in Vegas hadden "belegd", moesten we maar naar de Grand Canyon toe, vonden we. Vanuit Vegas dus naar Flagstaff, dat zo genoemd is omdat de vroege pioniers er een boom van zijn takken hadden ontdaan en er een vlaggemast van hadden gemaakt - een markering van de beroemde Route 66. Nog steeds is Flagstaff een druk transportcentrum, hetgeen je merkt aan de 110 goederentreinen die per dag langsdonderen en dat reeds vanuit ver met luid hoorngeschal aankondigen.

De Grand Canyon is uiteraard wat ons beloofd werd: een groot gat in de grond. Uiteraard ook (want dit is de VS) het grootste en diepste gat in de wereld. Zelf was ik van mening dat Wadi Mujib in Jordanië het ook aardig doet (van +900m in de hooglanden rond Madaba tot -400m van de Dode Zee) , maar goed. Hadden we reeds vermeld dat Mt. McKinley (Denali) volgens Amerikaanse logica ook de hoogste berg van de wereld is? Immers, de Everest staat op een bergplateau, en dat zou je eigenlijk niet mee mogen tellen.


Ondanks dit gezeur van ons is de Grand Canyon natuurlijk wel erg mooi. Let niet op de bordjes die waarschuwen dat ieder jaar 250 mensen geëvacueerd worden en dat er 3 marathonlopers onafhankelijk van elkaar zijn doodgegaan van de hitte, dorst, vermoeiïng of een combinatie daarvan. We hadden geluk - het was bewolkt. Just for the record: 4 uur omlaag (South Kaibab) en 6.5 uur omhoog (Bright Angel) - natuurlijk niet op een dag, we hebben nog twee nachtjes beneden van onze tent en slaapzakken genoten.