Panamerican0607

Buenos Aires & Home Sweet Home

2007-08-20T21:07:00.000+01:00

Het is altijd een beetje raar om nog een bericht te schrijven als het feitelijke verhaal allang is afgelopen: op 17 augustus zijn we weer terug gekomen in Nederland en ik zit thuis achter de PC dit verhaaltje te tikken. Het is wel vreemd, want we zitten nog in de reis-modus. Het vliegritje van Argentinië naar Nederland leek gewoon weer een volgende stap in onze reis en we zullen volgende week waarschijnlijk wel het gevoel krijgen dat we maar weer eens door moeten.

Maar goed, Buenos Aires is een fantastische wereldstad, die zich makkelijk met New York, Parijs of Rome kan meten. Voor ons was het vooral veel rondlopen, een tango-show, argentijns biefstuk met wijn, argentijs biefstuk met wijn en argentijns biefstuk met wijn. Zeker de moeite waard voor een lang of kort bezoekje.

Weer terug in Nederland valt ons vooral op dat de mensen zo lang zijn en toch ook wat blanker dan we ons hadden herinnerd. Gelukkig zijn de twee iraanse winkeliers om de hoek nog hier, zodat we in ieder geval van goede groente en lekkere delicatessen verzekerd zijn. Ach ja, en what's next??? Ethiopië, de Stan-landen, er is nog zoveel te zien!

Bookworms retired

2007-08-20T19:29:00.001+01:00

It seems we have lost all our will to blog in English... however, I'll end up with the last bookreview in English, just because. So, here's an overview of the books we have read in the last section of our travel. Again, Spanish books took us at least 3x more time to finish.

Susan Orlean, The Orchid Thief
A profile of Florida orchid grower, breeder, and collector John Laroche. It seems there are a lot of people obsessed by orchids. Nice mix of different stories of orchid-collectors.

Gabriel Garcia Marquez, Cronica de una muerte anunciado
Colombian tale of honour and revenge, described in a very slow and explicit way. Beautiful verbal painting of the world.

Koren Zailckas, Smashed - growing up a drunk girl
A girl who starts abusing alcohol from her 14th age onward and finds it very difficult to function without. Interesting and shocking too.

Bill Bryson, A walk in the woods
The author wants to walk the 2000+ mile Apalachian Trail, and fails. But he does write very nicely about the parts of the trails he does see, the people he meets, and long-hiking 'culture'. Fun, especially if you like hiking.

Phra Peter Pannapadipo, Phra Farang
Succesful businessman turns buddhist and moves to Thailand. Here he finds out that it is not very easy and sometimes being a buddhist monk is more mundane than he thought.

Gabriel Garcia Marquez, El colonel no tiene quien le escribe
Yet another slow and deliberate story by Marquez. A colonel has served in the army and is waiting for his pension... for the last 20 years. Every week he goes to the postoffice, but finds that noone has written him the long-awaited letter.

Kurt Vonnegut, A man without a country
Cynical observations about the state of the world. If you agree with him, quite funny and sad at the same time.

Maya Angelou, I know why the caged bird sings
Black girl grows up in the south of the United States. Incredible to read how segregation worked not so very long ago.

Margaret Atwood, The handmaiden's tale
Dystopian novel about a society where infertility is a great problem. People have sought their refuge in hard-core religion and bizarre institutionalised fertilisation rituals. It's a brave new 1984.

Rudyard Kipling, Captain Courageous
Rich spoilt brat falls from his luxury steamer and ends up in a fishing boat. Here he learns the value of honest hard work. Difficult to read.

Chinua Achebe, No longer at ease
Village man who has studied in England returns to Nigeria and finds out that he does not agree with the way his fellow countrymen run their country. Interesting.

Hermanos Grimm, Cuentos de Grimm
All the famous stories like Hansel & Gretel, Frau Holle, Bremer Stadtmusikanten... just slightly more challenging because in Spanish.

William Gibson, Neuromancer
Sci-fi classic still sounding futuristic after the fact. Gibson is often credited for inventing cyberspace. Not quite true, I believe, but certainly not a bad read.

Davar Ardalan, My name is Iran
Half-Iranian, half-American woman describes her families and their tries and tribulations going back and forth from Iran to the USA. Interesting, but unfortunately the author is also clearly of the opinion that her story is very interesting and her family quite unique, which makes her sometimes a little arraogant.

Michael Crichton, Next
A collection of stories about what can go wrong with commercialised bio/genetic engineering. Very interesting case studies, but not very well written and certainly not very coherent. Only read this if you are interested in the topic and potential problems arising.

Chuck Palahniuk, Survivor
Weird story about the sole survivor of a religious death-cult. The question is, whether he will commit suicide just like he was programmed to do. In the meantime he turns into a media celebrity and meets lots of weird people (which is typical Chuck Pahlaniuk style).

Toby Green, Saddled with Darwin
Young philosophy student tries to follow in the footsteps of Darwin's travels overland in Patagonia. Good travel book and interesting insights in the countries visited from a not-your-usual-tourist point of view.

Edgar Allan Poe, Stories
Dark and sinister (which is basically also dark). Slightly old-fashioned writing style (which is not strange, of course): often a lengthy introduction is given to make the story seem more enigmatic; however, these introductions often have little to do with the stories themselves.

Lana Citron, Transit
Chuck Palahniuk-type story about revenge and mistaken identities. Quite original.

Blauwe ijsbergjes in El Calafate

2007-08-11T16:47:00.000+01:00

We hebben een beetje genoeg gekregen van de lange busreizen. Hoewel de meeste busritjes tussen de 1 en 6 uur duurden, hebben we ook geregeld tussen de 12 en de 20 uur in de bus gezeten om van A naar B te komen. Nu de reis bijna is afgelopen, en we ons doel (overland van Prudhoe Bay naar Ushuaia) bereikt hebben, vinden we het prettiger om ons per vliegtuig te verplaatsen.

Een van de attracties van Argentinie is de Perito Moreno gletsjer. Een van de twee nog groeiende gletsjers van Zuid Amerika en UNESCO werelderfgoed. Het is tevens onze laatste bestemming voordat we nog een paar dagen gaan loungen in Buenos Aires. In plaatst van 20 uur bussen hebben we een vlucht van de leger-maatschappij LADE genomen. Het leuke is dat ze met Fokkers vliegen waardoor je onder de vleugel zit en dus de kracht die op de wielen terechtkomt tijdens het landen goed kan zien. LADE biedt een goedkope vliegservice aan voor de bevolking, niet zozeer voor winst maar om mensen een mogelijkheid te geven relatief goedkoop door het land te reizen. Dit heeft als gevolg dat we eigenlijk in een ¨stop-vliegtuig¨ zaten met elke 30 minuten een tussenlanding.
Gisteren hebben we de gletsjer bezocht. Het is een indrukwekkend schouwspel van druk en licht waardoor je blijft kijken. Foto´s zijn in deze altijd beter dan woorden:

Zometeen met het vliegtuig door naar Buenos Aires. Ditmaal is het 3 uur vliegen ten opzichte van een 40-uurige busrit. Aangezien we al over 5 dagen naar huis spenderen we liever geen 2 dagen meer in de bus. Op vrijdag zijn we dus weer thuis. Ik heb er zin in om iedereen weer te zien, maar het lijkt me wel raar om weer een vaste plek te hebben. De gedachten gaan dus stiekem weer uit naar een volgende reis.

Enjoy yourself, it is the end of the world

2007-08-08T21:47:00.000+01:00

Nog even in de laatste 10 dagen wat mijlpalen gezet: we zijn bijna bij het uiteinde van het continent geweest.

Daarnaast hebben we ook (50 meter verderop) het midden van Chili bereikt; tenminste, als je het betwiste stuk Zuidpool meerekent. Uiteindelijk zijn we in Ushuaia beland. Dit is volgens eigen zeggen de meest zuidelijke stad van de wereld. In het nabijgelegen Parque Tierra del Fuego hebben we uiteindelijk ons zuidelijkste punt bereikt. De foto toont dat we zo´n 17,848 kilometer hebben afgelegd, zoals de vogels vliegen. Google Maps vertelt ons dat onze reis eerder rond de 25,000 kilometer was...

De cirkel is bijna rond... bij de gletsjer Perito Moreno hebben we deze foto genomen. Lijkt die een beetje op een van onze eerste foto´s uit Alaska??

Zuid Chili

2007-08-05T19:04:00.000+01:00

De laatste paar weken waren voor mij een herhaling van zetten. Gelukkig waren het ook vorige keer hoogtepunten van mijn reis naar Chili en was het herhalen ervan zeker geen straf. Als eerste hebben we 3,5 dagen op de boot gezeten om naar het zuidelijkste deel van Chili te gaan. Aangezien er geen weg door dit deel van Chili loopt is de boot de enige manier om overland te reizen zonder Argentinie in te gaan. Het leven op de boot bestaat uit uitslapen, veel eten, in de wind genieten van het uitzicht en veel kaart- en dobbelsteenspelletjes. Kortom een prima voorbereiding om 5 dagen te gaan wandelen in Parque Nacional Torres del Paine (TdP).

In de zomer is TdP enorm druk. Volgens de ranger beginnen er elke dag 200 mensen met de meest populaire wandeling: de W. Dat is op de smalle paadjes en kampeervelden echt veel te veel. Wij waren dan ook blij dat het winter is en dat we met 8 mensen begonnen en uiteindelijk met zijn 4-en de wandeling zijn geeindigd (de anderen 4 hadden minder dagen en liepen dus wat sneller). We hadden schitterend weer met blauwe lucht en zon. Alleen de laatste dag werden we verrast door een sneeuwstorm waardoor we de mirador van de Torres moesten overslaan. Al met al een zeer geslaagde laatste wandeling van onze reis.

Volgens mij hebben we in 5 dagen nog nooit zoveel regels overtreden als in dit park. Op 2 avonden hebben we een vuurtje gestoken om het een beetje warm te maken (temperaturen rond het vriespunt). Een avond hebben ¨ingebroken¨ in een refugio en binnen geslapen. Echt inbreken is het niet als de eigenaren een raam laten openstaan en de hele wereld weet hoe je binnen moet komen. Als dank hebben we goed schoongemaakt en het netter achtergelaten dan dat het was.

Al vanaf Alaska wordt ons voorgehouden dat we moeten uitkijken voor de poema. Tot nu toe is het ons nog niet gelukt er eentje te zien. In TdP lag er zoveel sneeuw op de wandelpaden dat we in ieder geval meerdere malen de sporen van de poema vonden. Niet helemaal hetzelfde maar een stuk beter dan niets. Tijdens de lunch op de tweede dag hadden we ook nog het geluk om een enorme lawine voor onze neus langs te zien schuiven. Diezelfde avond hoorden we het geluid van een lawine die wel een minuut duurde. Vijf minuten later kwam de enorme kou van de lawine door het kamp heen waaien waardoor we allemaal wat dichter op het kampvuur gingen zitten.

Chiloe

2007-07-25T16:03:00.000+01:00

Afgelopen paar dagen hebben we doorgebracht in Chiloe. Dat is een eiland wat pas eind 19de eeuw bij Chili is gevoegd en heeft daardoor minder spaanse invloeden dan elders in het land. De aantrekking van Chiloe is het vele groen (= veel regen) en de oude houten kerkjes. Vanwege de regen hebben we de eerste dag een autootje gehuurd welke ons naar het zuidelijkste puntje van de ´ruta 5´ heeft geleid. Omdat de ruta 5 in het grootste deel van Chili de ´panamerican highway´ is, leek het ons leuk om het einde te bezoeken. Helaas is de echte panamerican al iets eerder vertrokken naar Argentinie en de weg op Chiloe kan dus meer gezien worden als de ´blindedarm´.

Een ander doel was om de verschillende door UNESCO uitgeroepen werelderfgoed-kerkjes te bezoeken op het eiland. Het bleek dat de meeste dicht waren en een likje verf konden gebruiken. Waarschijnlijk is dat voor de volgende zomer weer piekfijn in orde. Hieronder een aantal kerkjes.

Op Chiloe bleek dat er ook vriendelijke taxi-chauffeurs bestaan. We konden ons hostel niet vinden de inwoners van Castro hadden ook nog nooit van de straat gehoord. Uiteindelijk aan een taxi-chauffeur gevraagd en die heeft ons er snel en kosteloos heen gereden!
Een ander hoogtepunt is Parque Nacional Chiloe, waar we uiteindelijk een dag hebben gewandeld. Veel mooie uitzichten en veel verschillende bomen gezien. Het deed ons sterk denken aan de Nederlandse duinen. We wilden naar de zee toe wandelen maar kwamen steeds vast te zitten in kwelwater dat tot aan de enkels kwam. Uiteindelijk over veel hekken geklommen en langs koeien, schapen en paarden gewandeld om enigzins droog op de weg te belanden. Althans, Rebecca had droge voeten maar Andreas was een paar keer in diepe plassen gestapt.

Hangen in Chili

2007-07-16T17:34:00.000+01:00

Eigenlijk hebben hele reis enorm geluk gehad steeds voor of net na het regenseizoen aan te komen en zonnetje scheen meestal met veel plezier. Helaas zitten nu we midden in het regenseizoen. Het is niet alleen nat maar we zijn ook echt in hartje winter beland. Het is dus van die regen die je op een koude natte winterdag in nederland kan verwachten. Geen pretje.
Vorige week zijn we gegrepen door een griepje dat hier rond gaat en hebben we een paar dagen op bed gelegen in de mooie en aparte stad Valparaiso. Hierdoor heb ik een beetje het idee dat we of aan het hangen zijn in een hostel of in de bus zitten om weer zo´n 800 km dichter bij ons einddoel Ushuaia te komen.
Normaal gesproken is het fantastisch om hier te wandelen maar nu blijven we liever in ons hostel. Na ons griepje en met het vervelende weer leek het niet verstandig om in ons tentje op de hei te gaan slapen. Gisteren werd het rond de middag mooi en daarom hadden we gisteren wat (halve) dag wandelingen uitgezocht. Maar helaas is het vandaag nog niet opgehouden met regenen. Gelukkig is het goed toeven in het hostel: een mooie blokhut met verwarming (!! eerste plek in heel zuid Amerika!!), internetverbinding, goede boeken en gezellige medebewoners.
We geven het weer nog een dagje en anders gaan we verder naar het zuiden en huren daar een autootje om de kleurrijke kerkjes van Chiloe te gaan bekijken.

Salar de Uyuni

2007-07-07T18:33:00.000+01:00

De Salar de Uyuni (een zoutvlakte ter grootte van 1/4 Nederland) is een van de hoogtepunten van Bolivia. Hier wat indrukken...

Zoutproductie.

Midden in de zoutvlakte een eiland met cacti.

Andreas draagt Rebecca op handen.

Dit doen Rebecca en Andreas als ze op de chauffeur aan het wachten zijn.

Toevallige? voorbijganger.

Geysers.

Geotermisch genieten.

Sucre en Potosi

2007-06-30T18:37:00.000+01:00

Bogota scoort erg hoog, maar Sucre wint het wat mij betreft toch echt van de hoofdsteden die we tot nu toe hebben bezocht: schoon, overzichtelijk, een relaxte atmosfeer, en we kunnen weer een vinkje zetten op de lijst van UNESCO werelderfgoed. Kortom: een prima plek om nog op het nippertje ons Spaans wat op te krikken. Op zich niet nodig voor de dagelijkse conversaties, maar toch prettig dat we nu nog beter weten hoe we de subjuntivo en de conditional kunnen gebruiken.

Tussendoor zijn we nog even in Potosi geweest, ook UNESCO werelderfgoed, de stad die in de 17/18e eeuw rijker was en meer inwoners had dan Londen of Parijs. Dit kwam voornamelijk door een berg die destijds vol met rijke zilver-aderen zat. De berg wordt nog steeds door cooperaties van mijnwerkers ontgonnen, maar de werkomstandigheden zijn er sinds de hoogtijdagen van Potosi niet echt op vooruit gegaan. Mensen die geïnteresseerd zijn in menselijk drama kunnen de indrukwekkende film The Devil´s Miner bekijken.

Wij zijn de mijn La Candelaria ingegaan met een tour, hebben 2,5 uur lang stof gehapt en konden kijken naar hard werkende mannen. Standaard daarbij is dat je de mijnwerkers wat cocabladeren, frisdrank en dynamiet kado doet. Zelf hadden we overigens ook coca nodig, vanwege de hoogte van de mijn (ca. 4500 meter). Daarnaast hebben we voor de lol nog een staafje dynamiet opgeblazen voor 17 bolivianos (1,7 euro).

Coca versus cocaine

2007-06-26T21:45:00.000+01:00

Hierboven een foto van Tio, de duivel van de mijnen. Hij beschermt de mannen (en jongens) die in de mijnen werken tegen het kwaad. Volgens legende is deze god ingesteld door de Spanjaarden na een staking van de Indianen die niet langer onder onbarmelijke omstandigheden wilden werken. De Spanjaarden zeiden tegen de stakende bevolking dat ´dios´ (god) hun zou straffen als ze niet zouden gaan werken. Aangezien de Indianen op dat moment (en nog steeds) in meerdere goden geloofden, waren ze bang voor de kracht van de god en gingen ze weer aan het werk. Alleen kennen ze in het Quechua geen ´d´ en daardoor werd ´dios´ vervormd tot tio.

Coca-bladeren spelen een enorme rol in de mijnbouw maar ook op het platteland en door buschauffeurs wordt er vrolijk op los gekauwd. We waren benieuwd naar de geschiedenis van de coca en hebben het coca museum bezocht. Daar hebben we geleerd dat er al zo´n 2000 jaar geleden de eerste beelden werden gemaakt waarop te zien was dat er coca bladeren werd gekauwd. De bevolking in het hoogland van heel Zuid Amerika heeft sindsdien altijd coca bladeren gebruikt voor rituelen en om harder te kunnen werken. In eerste instantie waren de Spanjaarden er op tegen dat de Indianen coca gebruikten, maar toen ze merkten dat de productie uit de zilvermijnen verminderde werd het gebruik zelfs verplicht gesteld. Als addertje onder het gras werd er vanaf toen belasting geheven over de coca bladeren.
De cocaine productie is pas minder dan 100 jaar geleden ontdekt en in eerste instantie gebruikt als verdoving voor operaties. Daarna tijdelijk als ingredient van het beroemde drankje Coca Cola (nu worden daar alleen nog maar coca bladeren voor gebruikt) en voor coca-wijn (erg populair tijdens de drooglegging in de VS omdat er geen alcohol inzat). Ook Freud was een actieve gebruiker van het witte poeder. Pas in de jaren 50 werd cocaine verboden en werd daarmee ook het verbouwen van de cocabladeren verboden. Nu wordt in landen zoals Bolivia, Ecuador en Colombia actief de plantages vernietigd.

Zoals ik al eerder had beschreven zit er een enorm verschil tussen de twee. In de bladeren zitten zo´n 18 alcoloiden terwijl er in cocaine er nog maar eentje zit. De coca bladeren helpen tegen vermoeidheid, hoogte en honger gevoel. Ze zijn licht verdovend maar zijn niet verslavend. Je moet minstens 15 minuten kauwen om een effect te hebben (wordt iets versneld als je een katalisator zoals kalk gebruikt). Het enige nadelige effect is dat het slecht voor je tanden is. Cocaine werkt onmiddelijk, heeft een verslavende werking en is daardoor slecht voor de gezondheid. Ik kan me dus goed voorstellen dat de huidige president van Bolivia Evo Morales er voor strijd dat de locale bevolking weer legaal coca bladeren mag kauwen.

Foto´s uit de jungle en de pampas

2007-06-26T21:21:00.000+01:00

Ondertussen zijn we lang genoeg weg uit het laagland dat we geen malariapillen meer hoeven te slikken. Volgens onze gids sowieso onnodig, er was namelijk geen malaria meer in Bolivia (alleen in de jungle van alle omringende landen). Bij terugkomst in La Paz lazen we in de krant dat er net weer een groot aantal gevallen van malaria was ontdekt in een dorpje niet ver bij ons dorpje vandaan. Dus we hebben met plezier nog een weekje doorgeslikt. Hieronder een paar foto´s .

Een piranha: vallen alleen maar aan als er geen roze dolfijnen in de buurt zijn (gelukkig zit de rivier vol met deze dolfijnen).

Een roofvogel op zoek naar lekkere visjes.

Een parend jabiru stel. Schijnt bijna uitgestorven te zijn in Centraal America, maar doet het hier erg goed. We hebben zeker 10 parende stellen in een dag gezien.

Rivierschildpadjes genietend van de zon.

Capibara, een uit de kluitengewassen cavia (ter grote van een groot varken).

Deze aapjes rennen uit de boom omdat ze helaas gewend zijn aan bananen van toeristen.

Papagaaien of macaws (wie kan mij het verschil uitleggen).

In de jungle mochten we vissen. Jonas had een meerval en een andere vis, maar Andreas (en ik) bleef met lege handen achter.

Twee rivieren in de jungle die met elkaar mengen. De kleien rivier is een stuk moderiger dan de grotere rivier.

Gelukkig nieuwjaar gewenst

2007-06-24T01:43:00.000+01:00

Sinds enige dagen is hier in Bolivia het nieuwe jaar ingegaan. Met de zonsopgang op 21 juli begon officieel het jaar 5515. Het is tevens de kortse dag; niet dat dat veel uitmaakt zo dicht bij de evenaar. Gisteren en vandaag wordt het feest van San Juan gevierd. Tja, want gisteren was het een werkdag. Op de nacht van San Juan is namelijk zogenaamd de koudste van het jaar. Dat moet worden verjaagd met a) vuurwerk en b) veel drank. Zoals een goed feest betaamd te zijn dus. Er rennen nu dus kleine kindjes rond met rotjes die ze alle kant op gooien en de volwassen drinken gezamelijk sterke drank en bier. Wij hebben ondertussen de EK onder 21 finale gekeken in een Nederlandse kroeg hier.

Hoogland versus laagland

2007-06-12T01:54:00.000+01:00

Tussen de bevolking van verschillende landen in Zuid Amerika zit niet zoveel verschil zolang je in hetzelfde soort gebied blijft. De kuststreken zijn ongeveer hetzelfde net zoals de hooglanden (hoewel de klederdracht per dorp anders is). Maar als je je tussen deze streken reist wordt het grote verschil tussen de mensen opeens duidelijk. Wij hebben ons de afgelopen weken in de hooglanden begeven maar zijn vanmiddag per 12-persoonsvliegtuigje naar de jungle bevlogen. De vlucht op zich was al een avontuur. Naast de piloten zaten er 6 passagiers in die constant van links naar rechts sprongen afhankelijk van het uitzicht. Zo vlogen we op enkele tientallen meters afstand van de Huany Potosi (berg van 6000 meter die we bijna hadden beklommen). Super gaaf.
De Huany Potosi, bijna hadden we op het topje van deze berg gestaan.

Bij het landen bleek dat er geen echt landingsbaan was maar een verharde zandgrond. Dat levert wel een beetje hobbelige landing op. Na dat het vliegtuig geland was kwam er over dezelfde strip een groep paarden gerend.

De manier om het zonlicht uit de cockpit te houden

Als eerste de klimaatschok. Het is hier vochtig, warm en het temperatuursverschil tussen dag en nacht is klein. Dit in tegenstelling tot de hooglanden waar het overdag t-shirt- en zonnebrandweer is en des avonds warme trui, jas en handschoenen weer is. Verder is het moeilijk onder woorden te brengen maar de hele sfeer is hier anders, op een of andere manier is alles relaxter hier. Morgen vertrekken we op een 3-daagse pampastoer (soort moerasachtig gebied) waarna we waarschijnlijk nog een 3-daagse jungletoer (met minime kans op een jaguar). We hebben net de camera leeggemaakt om weer heel veel foto{s van wilde dieren en vogels te kunnen maken. Hoogtepunt schijnt het zwemmen met roze dolfijnen te zijn.

Geloof met een katholiek randje

2007-06-10T01:54:00.000+01:00

De landen in Zuid Amerika zijn voornamelijk katholiek, een van de achterblijfselen van de Spanjaarden. Net zoals de mooiste gebouwen trouwens. Soms merk je opeens duidelijk dat het katholisme is doordrenkt met hun pre-colombiaanse geloof. In Peru hebben we een driedaagse rafttocht gemaakt op de Apurimac rivier (de bron van de Amazone rivier) met Swissraft. Onze gids Victor schonk elke ochtend een handvol coco-bladeren aan de rivier die namelijk onderdeel is van Machamama (moederaarde). Daarnaast werd elke ochtend de boot met water gezegend en daarna wij ook. Dit laatste was wat minder prettig aangezien het water maar 12 graden was.

In Bolivia is het oude geloof nog duidelijker aanwezig. Je kan hier miniatuurdingetjes kopen, zoals een klein huisje, autootje, bundeltje geld of favoriete inhoud van je winkeltje. Na het aangeschaven laat je het zegenen en dan kan je het bij een kruis neerleggen. Binnen afzienbare tijd komt je droomwens dan ook uit. Een andere gewoonte is om je auto te laten zegenen. Hiervoor moet je je auto grondig wassen en dan met bloemen versieren en hem tot slot op zondag voor de kerk zetten. De auto staat dan tussen een veelvoud van andere auto´s en wordt op zijn beurt netjes gezegend.

Dat zegenen van auto´s is trouwens wel handig als je ziet hoe hier soms gereden wordt. Ik ben ondertussen redelijk ontspannen geworden als we in een bocht een langzame vrachtwagen inhalen en dan ook nog eens langs een afgrond rijden. De meeste chauffeurs (hoewel dit vaker in Centraal dan in Zuid amerika was) hebben dan ook bordjes in de auto hangen met de tekst: het ligt in de handen van god of ik veilig thuiskom. In Ecuador zagen we een bord langs de weg staan die mijn standaardreactie goed verwoordden: Geloof in god maar voorzichtig rijden ligt in jouw handen.

New seven tourist traps of the world

2007-06-09T20:41:00.000+01:00

Je kunt geen kant op kijken in Peru of je komt een poster tegen dat je moet stemmen op Machu Picchu als een van de zeven nieuwe wereldwonderen. Op zich een leuk initiatief dat niet een of andere antieke Griek bepaalt wat een wereldwonder is, maar iedere wereldburger met toegang tot internet. Het schijnt dat een aantal landen nog wat stunts gaat uithalen voor 7-7-7, de datum waarop de stemming wordt gesloten. Uiteraard zouden in ieder geval de Chinese Muur en de Taj Mahal met elk een miljard voor-stemmers in de lijst moeten komen.

We moeten ook wel toegeven: Machu Picchu is erg mooi gesitueerd bovenop een berg en toont een aantal hoogtepunten van Inca-bouwkunst. Toch zijn we een beetje bang dat het initiatief van de nieuwe wereldwonderen zal leiden tot inflatie van de toegangsprijzen van de kandidaten. Zo stond in onze Footprint nog dat we (in 2006) $24 entree moesten betalen, terwijl wij al $40 moesten neertellen (daarnaast nog eens $73 voor de treinrit en $12 voor het busje naar de ingang). Rebecca kwam al een website tegen waarop vermeld werd dat de Peruaanse overheid de toegangsprijs wilde opkrikken naar $100 p.p. Het zou een leuk onderzoekje zijn om te zien hoe de toegangsprijs van de zeven nieuwe wereldwonderen zich ontwikkelt voor en na de verkiezing.

Maar goed, na al het gezeur moet ik dus toch zeggen dat MP een nominatie waard is. En degene die heeft verzonnen dat de Eiffeltoren en de Christus van Rio wereldwonderen zijn mag wat mij betreft geroyeerd worden... ergens van. Dus klik op de link en bepaal de seven new tourist traps of the world, zodat je er zeker van bent dat je op de volgende vakantie de dubbele entree betaalt.

¿Postbankleeuw gepimpt?

2007-06-09T20:33:00.000+01:00

Where in the world were Rebecca and Andreas?

2007-05-29T23:27:00.001+01:00

Dankzij Google Maps kunnen we aangeven waar we overal geweest zijn. Vooral in Noord-America kan dat zeer accuraat op adres. Vanaf Mexico is het allemaal wat minder exact. Kijk in ieder geval even hier op Panamerican0607 voor het totale overzicht.

Peru en haar toeristen

2007-05-29T22:25:00.000+01:00

Huacachina; slapen midden in een oase!

Al bijna een maand zijn we in Peru. De grootte van het land (zo´n 5x Frankrijk) en een enorme verscheidenheid aan pre-colombiaanse culturen hebben onze tijd in dit land verlengd. Dus hebben we onze terugkomst datum maar verschoven.

Daar staan we dan op de brug onder in de canyon (de voorste twee)

Ondertussen zitten we in Cusco, de toeristische hoofdstad van heel Zuid Amerika, voornamelijk vanwege de nabijheid van Machu Picchu. Voor mij maakt dit Cusco, ondanks zijn schitterende koloniale gebouwen, de vervelendste stad waar we tot nu toe geweest zijn. Je kan letterlijk geen stap zetten zonder te worden aangesproken met ´my friend´ of ´mi amiga´. Aangezien onze camera (met een week aan verloren foto´s) en de verrekijker net voor aankomst in Cusco gestolen waren, waren we niet meer in staat vriendelijk ´nee dank je´ tegen de hordes mensen te zeggen. De inflatie in de gevraagde prijzen is enorm: zo kan je in de Cordillera Blanca (meer ten noorden) 4 dagen wandelen met gids, eten en slaapgelegenheid voor 100 dollar pp maar is hier eenzelfde tocht minimaal 300 tot 400 dollar. De prijsinflatie is ook doorgedrongen tot de cameraverkopers: er wordt veel gejat en voornamelijk camera´s en die stomme toeristen willen toch een nieuwe camera voordat ze naar Machu Picchu gaan. De prijzen zijn dus ongeveer 2 keer zo hoog als in Nederland. Het lijkt net of we nu voor de tweede keer bestolen worden.

De canyon van boven

Tot zover de negatieve verhalen over Peru. Het noorden van het land (zo´n beetje alles boven Lima) was supergaaf en de mensen uitermate vriendelijk. Zo hebben we met een groepje jongeren (rond de 18) over de geschiedenis van Peru zitten kletsen en ondertussen thuisgestookte bocht gedronken. We dronken om en om uit de fles waarbij de vrouwen niet zelf mogen inschenken maar mannen juist wel zelf moeten inschenken. Na wat flessen drank ging het niet meer over serieuze zaken zoals hun geschiedenis maar over de spaanse woorden die we in Peru niet zouden moeten gebruiken :-). In Lima zijn we op bezoek geweest bij een Peruaanse familie die we in Panama hadden leren kennen. Zij behoren tot de rijkste procent van de bevolking van het land en hun chauffeur heeft ons dan ook opgehaald in ons hostel. We logeerden in een onooglijk gebouwtje. Vanuit ons kamerraam zagen we de chauffeur zijn auto uitstappen en een beetje verbaasd rondkijken: hij zag geen huis wat ook maar een beetje op een hotel kon lijken. Een erg grappig gezicht. In hun huis hingen orginele Botero´s en een beeldje uit een van de oudste culturen van het land (Chavin). Na een paar uurtjes moesten wij mijn vader ophalen van het vliegveld en dat hebben we dan ook in stijl kunnen doen m.b.v. hun tweede chauffeur.

Overnachten op 4200m

Naast de vele archeologische sites die we hebben bezocht zijn we ook weer eens echt gaan wandelen. Zelf eten en een kaart gekocht en begonnen aan een 4 daagse tocht met als letterlijk hoogtepunt een pas van 4750 meter. We waren vergeten dat je eigenlijk alleen lekker eten moet meenemen en toen de mensen in een georganiseerde wandeling ´s ochtends verse eieren met spek kregen besloten we maar niet meer op officiele kampeerplekken te gaan staan :-). Verder bleek 14 kilo op je rug op zeeniveau een heel ander verhaal dan op 4000 meter. Dat zijn van die dingen die je eigenlijk wel weet maar eerst toch eens moet ervaren. Maar goed, de wandeling was super: witte bergpieken strakblauwe lucht (tussen de buitjes door) en felgroen altiplano. Al cocobladeren kauwend zijn we de pas overgestoken en mogen, volgens Arjen, nu rode veters in onze bergschoenen doen!
Een condor

90% van de toeristen die naar Peru komen ´doen´ het zuidelijke rondje via Ica, Nasca, Arequipa, Colca Canyon, Cusco, Machu Picchu en uiteindelijk Puna. Wij volgen hetzelfde rondje en zitten dus voor het eerst echt tussen voornamelijk toeristen. De sites zijn absoluut de moeite waard. Nadat mijn vader was vertrokken, hebben we met een 6-persoons vliegtuigje boven de Nascalijnen gevolgen. Veel mensen worden ziek in het vliegtuigje, zo ook het meisje achter ons dat meer heeft genoten van het plastic zakje dan van de enorme figuren in het zand. Ik voelde me prima en heb doorlopend foto´s lopen maken die nu helaas kwijt zijn. Gelukkig zijn we een Nederlands stel tegengekomen die volgende week een cd-tje van hun foto´s naar ons opsturen.

De aap; voor mij het mooiste figuur

De kolibri

Met een luxe tour, samen met 5 amerikanen die zuidperu in 10 dagen deden, zijn we afgedaald in de beroemde Colca Canyon, tot voor kort de diepste canyon ter wereld. Gelukkig wat het niet te zwaar wat we begonnen al meer dan halverwege diep :-). De amerikanen waren enorm competatief, dus hoorden we gelijk dat we in 2,5 uur waren afgedaald en belangrijker nog, in 2 uur en 10 minuten naar boven waren gelopen. Een van de gaafste onderdelen van de tour was het aanschouwen van de condors die over de termiek van de canyon langs kwamen vliegen. Daarnaast hebben we voor het eerst in maanden in een warm bad in ons hotel gezeten!

Rare rotsformaties onderweg naar de canyon

Eric in luilekkerland

2007-05-20T01:41:00.000+01:00

Rebecca´s vader kwam ons in Peru bezoeken. Aangezien hij van lekker eten en mooi drinken houdt, hadden wij onszelf een week van 5-sterrenrestaurants en dito wijnen voorgesteld. De eerste twee avonden is dat nog redelijk gelukt, daarna liep alles snel achteruit. Het beste en duurste restaurant van Peru bleek gewoon op zondagavond dicht te zijn en eenmaal buiten Lima is Peru weer heet, stoffig en arm. Ik heb maar wat indrukken van Eric zelf gepakt:

Met de Engelsen hebben de Peruanen gemeen dat er weing geld aan kleding wordt uitgegeven.

Ongeloofelijke tering bende, maar je kunt er wel voor letterlijk een paat stuivers eten.

Toiletten zijn niet zichtbaar, je mobiele telefoon doet het wel.

Het interessante is dat hem allerlei details opvallen die Rebecca en mij al volledig ontgaan zijn. Het formulier-fetisjisme (dat alle Latijns Amerikanen gemeen hebben) valt hem op, het relatieve nut van een levensverzekering als je een taxi instapt, etc:

Rond het dorpsplein het je grote gebouwen met daarvoor open ruimtes. Hier zitten wat oudere heren met draagbare Remington koffer typmachines. Je vertelt ze wat je wilt en zij maken er een mooie brief van. En inderdaad het carbonnetje zorgt ervoor dat jij een kopietje hebt.

Hoewel ons pad van Lima naar Pisco, Paracas en Ica niet erg ambitieus was qua afstand hebben we wel een aantal dingen gezien die we anders zeker voorbijgelopen waren: bij een nieuwbouwwijk loopt hij het makelaarskantoor binnen en vraagt of hij de modelwoning mag zien. Rebecca en ik vertalen ons een eind af, maar kennen toch echt de Spaanse termen voor zachtboard, spouwmuur, spuitbeton, verstek en golfplaatdak niet. Daarnaast hebben we ons alcoholgebruik van de afgelopen 10 maanden bijna geëvenaard - ook een mooie prestatie.

Eric pakt de Royal Class bus terug naar Lima, wij gaan door naar Nazca. Ondertussen hebben we - om ons niet al te hoeven haasten - ons vliegticket met een maand verlengd.

Lang geleden

2007-05-19T21:00:00.000+01:00

is het dat we een update hebben geschreven. Mijn vader zou op bezoek komen en voor die tijd wilden we noord-peru ook (redelijk) goed bekijken. veel gereisd, met veel nachtbussen en weinig tijd om lang achter de pc te gaan zitten. Na een erg gezellig weekje met mijn vader, zijn we nu met z´n tweetjes en zullen een dezer dagen wat van onze bevindingen en belevenissen op het digitale papier zetten. Tot die tijd twee link: meer foto´s van de galapagos en een duikfilmpje van Andreas uit Mexico (Tulum).

groetjes
rebecca

Een echte Panama-hoed komt uit...

2007-05-02T23:46:00.000+01:00

Ecuador! Logisch toch? Hij heet hier natuurlijk niet Panama-hoed, maar is vernoemd naar het riet waarvan hij is gemaakt: de Toquilla. Wij hebben het wordingsproces mogen bekijken in een winkel annex fabriek. In feite worden alle hoeden van hoedenvlechtsters uit het laagland ingekocht. Ze zien er dan uit als een grote, ronde, vormloze zomerhoed. Op verzoek van de klant worden de randen ingekort en wordt de hoed in een soort pers gestopt, die het uiteindelijke model binnen 20 minuten erin perst. Uiteindelijk worden de randen gestikt en versieringen toegevoegd. De legende zegt dat een Toquilla-hoed door een ring gehaald kan worden zonder dat de hoed kapot gaat. Uiteraard kan dat alleen met hoeden van de fijnste kwaliteit; ik was niet bereid 300 dollar neer te tellen voor dat genot.

Na het hoogland van Quito - met de kabelbaan van 2800 naar 4100 meter met fantastisch hooglandschap - hebben we ons hoogteregime volledig verknald door de Galapagos eilanden te bezoeken. Niet erg, maar hierom hebben we besloten niet de beroemde Cotopaxi (5900m) te beklimmen en door naar het zuiden te trekken. Bij het charmante stadje Cuenca bleek ook een natuurpark op hoogte te liggen, dat we dan maar in plaats van de Cotopaxi hebben bezocht. We besloten een dagtocht te wandelen van 4000 meter terug naar 3200. Volgens de parkwachter een mooie en makkelijke wandeling van 7 uur. Mooi was hij wel, maar het gemak was wat verder te zoeken. Uiteindelijk lazen we in een reisgids dat we een pittige twee-daagse tocht hadden gelopen. Toch netjes voor watjes die net een week in volledige luxe op zeeniveau hadden doorgebracht...

Wederom moesten we constateren dat we veel te weinig tijd voor een land hadden. Via een rustiek bergdorpje met paardrijmogelijkheden (spierpijn!) zijn we dus maar naar Peru overgestoken, in de hoop dat we hier nog een paar mooie bergwandelingen kunnen maken; en natuurlijk met Machu Pichu in het vooruitzicht.

Galapagos

2007-04-23T16:13:00.000+01:00

Er valt weinig te zeggen over zo'n fantastische trip... met 10 andere soortgelijke mensen (rond de 30, reizen en duiken graag) op het topjacht Nemo. 7 dagen van 's ochtends tot 's avonds verwend en verzorgd. Behalve dat ik (rebecca) nogmaals alle mensen zou willen bedanken die deze fantastische trip hebben medegefinancieerd! Hopelijk spreken de beelden van de natuur (vaak op 1 meter afstand!) voor zich.

Landschildpadden

Galapagos zeeleeuw

Parende pelikanenZee iguana (enige ter wereld)

Land iguana
Sally lightfoot krab

Blue footed boobies (Rebeccas favoriet)

Waved albatros

Fregatvogel (blaaskaak, mannetje, om indruk te maken)

Op ouderwetse methode (zoals de walvisvaarders deden) hebben we nog wat kaartjes verstuurd. Dus op een eiland in een houten ton achtergelaten en nu wachten op andere Nederlanders die de kaartjes mee naar Nederland nemen en langs brengen of op de post doen. Mocht je een Galapagos-kaartje krijgen dan horen we het graag als hij is aangekomen.

Mitad del Mundo - Halverwege de wereld

2007-04-13T02:56:00.000+01:00

Ecuador is de enige plek op aarde waar de evenaar door (redelijk bereikbaar) berggebied gaat: de rest is jungle of oceaan. Vandaar dat in 1735 een expeditie van de Parijse academie der wetenschappen naar Quito vertrok om 23 km ten noorden precies uit te rekenen waar de evenaar loopt. Na onze fantastische foto bij de poolcirkel (zie beneden) moest deze er natuurlijk bij komen. Overigens staan we op deze foto zo´n 240 meter ten zuiden van de echte evenaar; helaas had de Ecuadoriaanse overheid in 1936 het monument geplaatst op de plek die de Franse expeditie had uitgerekend. Even verderop kregen we een erg interessante uitleg van een stichting die aantoont dat de pre-inca´s al 1000 jaar geleden wisten waar de evenaar lag, en zo´n 240 meter nauwkeuriger dan de Fransen!

Na deze leuke dagtrip konden we ons hoofd weer breken over de vraag met welke boot we naar de Galapagos zouden varen. Het is deze geworden.

Colombia

2007-04-13T02:02:00.000+01:00

Misschien was het omdat we naar Colombia zijn gevlogen of omdat er altijd zo voor Colombia gewaarschuwd wordt dat het de eerste paar dagen echt weer even wennen was aan een nieuw land. We waren van plan er snel doorheen te gaan, maar er kwamen steeds meer leuke bestemmingen op het programma staan en uiteindelijk zijn we er (nog steeds veel te kort) meer dan 3 weken geweest. Hieronder een aantal indrukken uit een super mooi en enorm vriendelijk land.
Als eerste viel de enorme diversiteit in fruitsoorten op. Zeer lekker voor fruitsapjes zijn nispero, lula, narajilla, guanabana. Soms is de smaak minder geslaagd zoals bij borojo en tomate de arbol. In het zuiden van het land hebben we ook nog kennis gemaakt met guama, een soort enorme boon waarin pitten zitten met een soort slijm eromheen. Dit slijm blijkt uitermate lekker te zijn. Tot slot de granadillo, waarbij de pitjes zeer smaakvol zijn. De laatste twee vruchten hebben we leren kennen doordat we aan mensen op de bus vroegen hoe de vruchten heetten en zij toen spontaan de vruchten kochten zodat we ze konden proeven. Dit geeft gelijk de ongelooflijke vriendelijkheid van de Colombianen aan. Altijd bereid te helpen of om uitleg te geven over iets van hun land. Ze zijn ook erg open over de militaire en politieke situatie in hun land wat tot interesante gesprekken heeft geleid. Ze hopen van harte dat wij thuis gaan vertellen dat grote delen van het land prima te bereizen zijn en dat er dus meer toeristen zullen komen. Eigenlijk hoop ik dat het niet zo toeristisch wordt, want dat is juist een van de charmes.

De constante aanwezigheid van de politie, het leger en andere militairen was in het begin even wennen, maar het bleek al snel dat ze een uistekende bron van (toeristen) informatie waren. De aanwezigheid van de militairen; of het nu het leger, de paramilitairen, de FARC of andere guerrillas zijn; zorgt voor een bepaalde stabiliteit in het land. Per deel van het land zijn andere militairen de baas, hoewel je daar als toerist erg weinig van merkt. In het noorden zijn de paramilitairen de baas en zij beveiligen winkels, bedrijven en mensen tegen een kleine vergoeding. Misschien heeft in de Nederlandse kranten wel wat gestaan over de bijdrage van Chiquita aan de paramilitairen. Hoewel het een bepaalde stabiliteit geeft, worden de paramilitairen steeds machtiger. Ze zijn enorm rijk door hun cocaineverkoop en proberen nu steeds meer politieke invloed te krijgen, bijvoorbeeld door maar een politieke kandidaat toe te staan gedurende verkiezingen. Deze, bijvoorbeeld, burgermeester beschermt op zijn beurt te paramilitairen weer door ze op te bellen dat ze de volgende dag een inval kunnen verwachten van het echte leger. Ondanks de stabiliteit hebben de mensen meer dan genoeg van deze corruptie.
Snel geld verdienen is een belangrijk aspect in Colombia. Nu is het vooral de cocaine productie (cocaine kan beter tegen gif dan marihuana) maar enkele decenia geleden was het pre-columbus goud dat tot onmiddelijke rijkdom moest leiden. Door deze zoektocht naar goed zijn enkele pre-colombiaanse ruines, zoals Cuidad Perdida, Tierradientro en San Augustin terug gevonden. Uiteindelijk zijn deze locaties nationale parken geworden en heeft de centrale bank van Colombia het bezit gekregen over het overgebleven goud. Met deze artefacten heeft de bank een aantal museo de oro (goudmusea) opgericht. In de kleinere steden wordt een cultuur aan de hand van de artefacten uitgelegd en in Bogota is het nationale museum, waarin de verbanden tussen de culturen worden uitgelegd. Deze musea zijn enorm stimulerend om daadwerkelijk naar de locaties toe te reizen en meer te leren over de grote verscheidenheid van de culturen in Zuid Amerika voor de ontdekking in 15xx.

Het goud museum was voor ons de reden om Bogota te bezoeken, hoewel we meestal liever de hoofdsteden overslaan. We werden aangenaam verrast, onder andere door de vele goede musea (waaronder dat van Botero), het historische centrum en het overzichtelijk transport systeem. Het transmillenio systeem heeft zijn eigen busbaan en brengt je voor een luttele 60 cent naar de andere kant van de stad en de taxis hebben allemaal meters die ze ook nog gebruiken! Het transport in de rest van het land was ook snel, efficient en ´veilig´. Alle bussen mogen maximaal 80 km per uur rijden en om te voorkomen dat de bussen te snel rijden klinkt er boven een snelheid van 75 km/h een harde piep. Reden genoeg voor de meeste bedrijven om de nauwkeurigheid van deze meter te veranderen. Meestal reden we meer dan 100 km/h voordat de meter 75 aangaf, zodat we toch nog lekker konden doorkarren. Zoals gebruikelijk is het verkeer in een land dus gevaarlijker dan de zogenaamde militaire dreigingen :-)

Colombia - Paraguay

2007-03-31T17:03:00.000+01:00

Bij aankomst in Bogota kregen we de vraag of we mee wilden naar de voetbal interland Colombia-Paragua. Ik wilde nog steeds een voetbalwedstrijd meemaken, dus heb gelijk ja gezegd.

Kaartjes kopen bleek kinderlijk eenvoudig. Geen KNVB (equivalent) lidmaatschap vereist en gewoon in de rij gaan staan. We waren veel te laat dus via een middenmannetje kaartjes gekocht. Deze had voorin de rij een mannetje staan die voor 2 dollar pp extra onze kaartjes heeft gekocht.

Net de aftrap gemist, maar verder een leuke wedstrijd. Het hele stadion zag geel (ik heb geen paraguanen kunnen ontdekken) en iedereen was enthousiast en ze gingen volledig uit hun dak bij de twee doelpunten. Colombia was duidelijk veel sterker dan Paragua en hadden een groot aantal doelpogingen.

Apart was dat er op elke hoek 3 bewakingsmannen stonden die de uitploeg moest beschermen tegen het publiek op het moment dat er een hoekschop werd genomen. Standaard was dat zowel de scheidsrechter als de paraguanen allemaal hoeren-moeders bleken te hebben.

Uiteindelijk 1 van de 90.000 officiele taxi's die Bogota rijk is, terug genomen naar de stad en met biertjes en aguadiente (soort ouzo) de overwinning gevierd.

360 graden in Colombia

2007-03-31T16:34:00.000+01:00

Na de pittoreske stad Cartagena zijn we vertrokken naar Santa Marta, nog steeds aan de caribische kust. Santa Marta is namelijk de vertrekplek voor een wandeling naar de verloren stad (Ciudad Perdida). Zeven dagen ploeteren door de hitte; het klimmen en dalen was nog niet eens het ergste. Gelukkig was de door Turcol georganiseerde tocht goed verzorgd: we hoefden alleen onze kleren te dragen want het eten, de hangmatten en de dekens werden door onze gids en dragers gedragen. Zowel de tocht als de stad zelf waren erg mooi.

Na zeven dagen zweten, rivierwaden en stinken hebben we een 360 graden draai gegeven aan onze activiteiten: in Bogota, op 2700 meter 25 graden kouder (dus weer de fleece aangetrokken), zijn we in het goud-museum en Botero-museum cappuchino met pecan-taart aan het eten. Voor een stad van meer dan 7 miljoen mensen is Bogota uitermate prettig.

Arrrrr... ye maties!

2007-03-16T23:24:00.000Z

Beyond The Chagres

Beyond the Chagres River

Are paths that lead to death

To the fever´s deadly breezes

To malaria´s poisonous breath

Beyond the Chagres River

´Tis said - the story´s old -

Are paths that lead to mountains

Of purest virgin gold

-- James Stanley Gilbert

Hebben Nederlandse piraten eigenlijk ook een bekende kreet? Wat riep Abraham Blauvelt tegen zijn kameraden?

Ons laatste midden-amerikaanse land, Panama, begon in ieder geval aan de Caribische kust. Vanaf de Costaricaanse grens kwamen we via taxi´s en speedboten bij Bocas del Toro. Na een nacht in een plakkerig chinees hotel (alle supermarkten schijnen hier ook in handen van chinezen te zijn) zijn we verkast naar Tio Tom, op het eiland Bastimentos, een relax-paradijsje aan het water. We zien door de vingers dat de wc direct op het water 20 cm onder ons loosde (wat overigens heel gewoon is op de Bocas eilanden). Duiken deden we bij een Nederlandse piraat, met een heel charmant duikwinkeltje op Bastimentos. Het water van de Bocas kent vooral veel leuke kleine waterdiertjes en mooi gekleurd koraal.

Omdat we via-via hoorden dat je op het eiland Coiba (aan de Pacifische kust) tonnen haaien en andere grote vissen kon zien, zijn we met een Engels stel naar Santa Catalina gegaan. Na wat gezeur over verdwenen duikbrevetten (immers gestolen in Guatemala) konden we de volgende dag duiken. Tja, we waren zo gehyped over het duiken dat de twee duiken eigenlijk wat tegenvielen: de Grote Oceaan kent niet de kleurenpracht en de koralen van de Caribische Zee. We hadden vanwege het vele plankton slecht zicht, maar kunnen toch een white-tipped reef shark en een ´gewone´ stingray op onze lijst toevoegen.

Toen door naar Panama Stad. Zoals over veel andere hoofdsteden gaan ook over Panama Stad slechte verhalen de ronde. Uiteraard hebben we daar weer eens helemaal niks van gemerkt! Sterker nog, we waren zeer onder de indruk van de oude stad meer haar vele mooie gebouwen.

´s Avonds moesten we verplicht socialisen in de verschillende jachtclubs, om een ritje per boot naar Cartagena te vinden. In Colon, aan het andere uiteinde van het kanaal, konden we nog met de officiële illegale boten mee (die hebben hun eigen haventje, namelijk); toch maar niet gedaan. Door al ons rondgereis langs de havens rond het kanaal hebben we wel nog wat mooie forten kunnen bezichtigen: bij Portobelo en het fort van San Lorenzo. Overigens hebben we uiteindelijk ervoor gekozen het vliegtuig te nemen: we zouden minstens tien dagen kwijt zijn om de overtocht te maken (nl. vijf dagen wachten en vijf dagen varen).

Wat wel erg leuk was is dat we nog per zeiljacht (katamaran) het kanaal over zijn gevaren (zie vorige blog, niemand heeft ons waarschijnlijk gezien via de webcam??). We zijn erachter gekomen dat waar voor landreizigers een reis van een jaar best lang is, zee-reizigers over het algemeen jarenlang op hun boot zijn. Misschien dat we ooit nog wel eens een Kat kopen en gaan zeilen - anders gaan we gewoon met Arjen mee....

A man, a plan, a canal, Panama

2007-03-12T20:06:00.000Z

Exclusive update!!! We'll give you an overview of our (diving) experiences in Panama shortly, but on 12/13 March you can watch us cross the canal via this link. We were able to hitch a ride with the family from the Purrrfection as line-handlers.

PG-13: Parental guidance advised

2007-03-01T02:59:00.000Z

We heard many bad stories about Costa Rica: too touristy, everybody wants to rob you, watch yourselves and your money. So we thought the only way to survive this country was to ask the advice of our parents. They flew over and we are happy to report that nothing bad happened.

Eigenlijk waren we negatief bevooroordeeld toen we naar Costa Rica gingen. Meerdere reizigers hadden ons reeds gewaarschuwd: tourist hell. Nu was dat natuurlijk juist de reden dat we Rebecca´s moeder en mijn ouders naar Costa Rica hadden uitgenodigd: de verwachting was dat de toeristen-faciliteiten wat beter georganiseerd zouden zijn dan in de omringende landen. Met een mooie huurbak reden we vrolijk het land rond; voor ons weer eens anders dan de bussen. Uiteraard was Costa Rica juist erg leuk en degene die weet wat hij wil wordt niet lastig gevallen door zeurderige of opdringerige toeristenmannetjes.

Een verschil is dat de dieren in Costa Rica wat fotogenieker zijn dan in andere landen. De meeste dieren (op de quetzal na) hebben wij eerder gezien, maar hier wilden ze netjes op de foto.

Bookworms untied

2007-03-01T02:04:00.000Z

Yet another overview of books we have read in the last months. We do this, of course, to inform you of worthy books, but also to keep a record of what we read. The present list is a little shorter that the previous one, thanks to Mr. Dosto(y)evsky and Mr. Garcia Marquez (we thought that our Spanish teacher Renate suggested reading his books, but she suggested other writers).

The underdogs, Mariano Azuela
A story about revolutionaries in Mexico; they are described in different stages of success: as bandits, heroes, decadents and fugitives. A mozaique of history. Not brilliant, but certainly interesting to read.

The lincoln lawyer, Michael Connelly
Perfect beach literature. Read this book during the time I had to wait at the beach during my open water PADI dives.

Dos Crimenes, Jorge Ibarguengoitia
Comical story about a man who is sought by the police and hides with his dying uncle. His cousins see him as a competitor to the heritage and try to get rid of him. Fun and very readable, even in Spanish. Although it became a lot easier after we had bought a small dictionary.

Life of Pi, Yann Martel
Very imaginative (but not @yahoo.com, of course) tale of a boy (Piscine) who is shipwrecked together with a tiger. Definitely recommended!

The feast of the goat, Mario Vargas Llosa
Read this impressive book about Trujillo, the dictator of the Dominican Republic!

Skinny Dip, Carl Hiaasen
A woman gets pushed off a cruise ship by her husband, but survives. She wants revenge. Quite funny, not great.

Into thin air, Jon Krakauer
Impressive story about an attempt to climb Mount Everest where several people die. Krakauer is a good writer and adds several smaller storylines to keep the book interesting. Read this if you like (walking/climbing in the) mountains.

Fatherland, Robert Harris
What would have happened if the Germans won the second world war? What if a over-zealous policeman found out the truth? Good vacation book.

A short history of nearly everything, Bill Bryson
The writer tries to explain physical aspects about life, the universe and everything, but is mainly very succesful in describing how natural scientists conduct their research, all the miserable failures and personal problems that led to or derived from the research. Very interesting read for people who are interested in natural sciences and history of science.

Heart of darkness, Joseph Conrad
Story about a man who travels to congo to make a quick buck but a very different experience and returns home a sick man. Based on actual trips made by Conrad. Not the easiest book to read.

The valley of light, Terry Kay
A man returns from the second world war to a tiny town somewhere in the USA. For the first time he feels like he could settle down.

The sheltering sky, Paul Bowles
Husband and wife with a very strange relationship travel through northern africa, but encounter many problems. Interesting psychological profile of the characters, although the whole book is not entirely satisfying. I actually found all characters rather strange.

De Endstra-tapes, Middelkoop & Vugts
Do not read this book, just the introduction and the epilogue. It is the transciption of interviews that criminal investigators had with Willem Endstra, before he was shot. Interesting and freightening insight in the goings-on of the Dutch underworld.

A map of the world, Jane Hamilton
A grown up book about a grown up topic: a woman babysits her neighbour's children and one girl drowns in the pond. This of course wrecks her life and that of her family. Maybe a little too serious for my liking.

The Karamazov brothers, Fyodor Dostoevsky
Still reading... I thought that the descriptions were nice to read but the actual dialoge is a bit tiresome at times.

The man who smiled, Henning Mankell
Good pool-side literature about two solicitors murdered in a provincial town in Sweden. Nothing great.

Reading Lolita in Tehran, Azar Nafisi
The story of a lecturer who tried to teach 19th century English literature to her students. The book gives a lot of detail about life as a woman and intellectual in Iran after the 1979 revolution. It was criticised as it gave the picture with a view from the 90s (as the author moved to the USA in 1997). Still a very interesting read, although not fully up-to-date.

The boy in the striped pyjamas, John Boyne
The second world war seen from the eyes of a 9-year old boy. Interesting, not brilliant.

As you can see, it is getting more difficult to find really good books. Hopefully the selection will become better in South America. Any suggestions for good books are welcome.

En weer een land afgestreept

2007-02-15T03:29:00.000Z

We zijn niet zo heel erg stipt in het posten van een volgend bericht... voor je het weet zitten we alweer in een volgend land voordat we goed bericht hebben over het vorige. Dus maar even snel over Nicaragua, voordat Costa Rica onze zintuigen vult met natuur en opdringerige toeristentrips.

Na Leon zijn we naar Matagalpa gereisd, waar we lekker in de bergen hebben gewandeld. Een vrijwilliger had daar vijf wandelingen uitgezet, waarvan wij er twee hebben gelopen. De eerste verliep vlekkeloos: met 20 minuten hadden we niet meer het idee dat een stad van een paar honderdduizend inwoners over de volgende heuvel lag. Mooie glooiende landschappen, boeren en een potterij waren de hoogtepunten. De volgende dag verliep niet zo goed: hekken en wegen waren verschoven en de beschrijving sloeg als een tang op een varken. Nadat we langs een groep koffieplukkers waren gelopen kwamen we volledig in de jungle terecht. Zonder machete toch maar doorgeploeterd de berg op. Uiteindelijk de top bereikt en via een bestaand pad maar weer afgedropen. De derde dag zijn we dus maar met een tour meegegaan langs een goudmijn, watervallen en een andere koffieplantage.

Het volgende hoogtepunt was Granada; een erg mooie stad, maar voor ons de zoveelste in een rij van mooie koloniale steden. Daarom zijn we maar gaan duiken in een kratermeer. Zoals gewoonlijk was ook in dit meer een externe vissoort geïntroduceerd (om de visvangst te stimuleren), die echter de oorspronkelijke vissen wegconcurreerde en ze enge ziekten gaf. Tragisch... het meer zelf was wel erg rustig.

Na het strand-zonder-schildpadden (omdat we net te laat waren) en het grootste zoetwater-eiland ter wereld volgde wat ons betreft de top-locatie van Nicaragua: de San Juan rivier, die Nicaragua van Costa Rica scheidt. Mooie natuur en een heerlijke boottocht, met leuk dorpje-met-kasteel (El Castillo) aan het eind van onze rit.

Vulkaan Cerro Negro

2007-02-04T18:34:00.000Z

Is weliswaar een kleintje onder de vulkanen maar ter compensatie wel een van de meest actieve vulkanen in midden Amerika. Met een frequentie van eens per acht jaar ontploft dit kleintje. De laatste was in 1999, dus ze zitten tot in Leon (25 km verderop) te wachten op het stof en de giftige dampen. Voor ons voldoende reden om nog maar eens een vulkaan te beklimmen. Hiervoor hebben we besloten met de tour van Quetzaltrekkers (ook actief in Guatemala) mee te gaan. Voornamelijk omdat al hun winst ten goede komt aan straatkinderprojecten.
Omdat er per dag maar 1 bus gaat naar onze bestemming stonden we om 04.15 (in de ochtend) al bij Quetzaltrekkers op de stoep. Dat was gelijk het enige minpunt van de tour. De vulkaan is helemaal zwart (van de lava en het stof) en na anderhalf uur klimmen stonden we boven op de 724 meter hoge vulkaan in de krater te kijken. Toen kwam het ´spannende´ gedeelte, namelijk het van de vulkaan naar beneden rennen. Het steile deel is 400 meter met een hoek van ongeveer 40 graden. Dus als je valt liggen je benen en je armen open. Ik ben extra voorzichtig geweest en heb het zonder vallen gehaald :-). Een of andere Fransman heeft een paar jaar geleden een snelheidsrecord gebroken op de fiets van de vulkaan af, waarna prompt zijn vooras brak en hij de rest van de weg naar beneden is gevlogen :-) (niets ernstigs gebeurd).
Daarna rustig wat gelunched en teruggewandeld in de hitte (momenteel is het in Leon rond de 30-35 graden in de schaduw). Na een frisje met de bus teruggehobbeld naar de stad en vervolgens een flinke lading stof weggedouched. Koude douches zijn dan opeens erg lekker!

Lazing on a Sunday afternoon....

2007-01-29T17:18:00.000Z

Traveling is tough. Did we already write that? Well, it is. And to keep ourselves from getting overexerted we sometimes just have to do nothing, or little. So we spent a whole week on Roatan island (Honduras) diving. Of course that is also hard work, but in a different way.

Nadat we El Salvador hadden verlaten hebben we wat tijd gespendeerd in Honduras. Eerst de twee kleine stadjes Santa Rosa en Gracias, charmant en rustig. In Gracias kwamen we voor het eerst tijdens onze reis in aanraking met doktoren: een mug had wat troep in Rebecca achtergelaten en dat was ontstoken. Penicillinekuurtje, zalf, en veel liefde en aandacht van mijzelf hebben dit medische probleem snel verholpen. Toch maar geen ruige tocht door de bergen gedaan...

Voorts naar Copan Ruinas, de laatste Maya-tempel van onze reis. Duuuuuuur, en lang niet de mooiste die we hebben gezien, maar goed. Bij Copan hadden de Mayas zich gespecialiseerd in beeldverhalen in steen, wat het geheel dan weer erg mooi maakt. De vogels waren hier ook een leuke attractie.
Voordat we gingen duiken op Roatan, nog twee natuurparkjes bezocht. Bij Pico Bonito hebben we gewandeld met gids en wildwatergeraft; in Cuero y Salado ´s ochtends vroeg en ´s avonds laat gekanood met een andere gids.

Roatan is het grootste eiland van de Bay Islands: je hebt hier dus vanalles doorelkaar. De cruise boten met hun grote lading mensen, de semi-dure resorts die mensen vier rijen dik op het strand laten zitten, en de cabana´s voor sloebers zoals wij, die liever geld uitgeven aan duiken dan aan bevlooid strand. Rebecca is volgens de banale standaarden van PADI nu bevorderd tot Advanced Diver (houdt in dat je dieper mag duiken), ikzelf heb alleen fun dives gemaakt.

To all pizza makers in the world...

2007-01-19T20:08:00.000Z

Please do not try to drown your pizza in cheese!
Por favor menos queso en los pizzas!

Too much cheese is yucky and gooey. Bad examples are: the pizza place in Glitter Gulch (close to Denali) and Italian Pizza place in Copan. Good examples are: La Nave in Tulum and the restaurant in El Panchan, outside Palenque.

Thank you.

El Salvador

2007-01-13T22:44:00.000Z

is een klein landje tussen Guatemala, Honduras en stille zuidzee in. Oorspronkelijk wilden we hier zo´n twee weken doorbrengen, maar vanwege paspoort-gedoe is het uiteindelijk wat korter geworden. Het voordeel van zo´n klein land is dat er a) bijna alles in dagtripjes vanuit de hoofdstad te doen is en b) er niet heel veel te doen is. Vanuit San Salvador hebben we elke dag een ander nummer bus genomen naar een andere leuke bestemming.

El Salvador heeft precies 1 locatie op de werelderfgoedlijst staan en daar zijn ze dan ook erg trots op: Joya de Ceren. Dit is een maya-dorp wat a-la-pompeii is bedekt onder een groot laag stof en daardoor helemaal bewaard is gebleven. Een van de ontdekkingen was dat ze nu nog steeds exact dezelfde staple-goederen verbouwen en op exact dezelfde manier (afstand tussen de planten enzo). En ze hadden in die tijd ook al een sauna om te genieten van een dag hard werken (of voor zuiveringsrituelen maar dat is minder leuk). Een Amerikaanse mevrouw vroeg verschrikt of mannen en vrouwen dan samen in de sauna zouden zitten :-).

Suchitoto is een klein dorpje gelegen aan een schitterend meer. Het lokale museum wordt gerund door Dr. Alejandro Soto, de meest bekende filmmaker van het land. Hij heeft vele werken gekregen van Salvadoreense schilders, welke hij allemaal trots opnoemde. Alleen jammer dat we nog nooit gehoord hadden van al die schilders. Tot slot toonde hij ons zijn ´arrogantotheek´ waar hij al zijn prijzen en onderscheidingen (o.a. van de Spaanse koning en de Franse president) had staan. Een aparte maar zeker leuke tour.

Op een avond lagen we lekker op bed te relaxen en tv te kijken toen opeens alle buitenlandse kanalen op zwart gingen. Alleen de Salvadoreense kanalen waren goed te ontvangen en lieten allemaal hetzelfde zien. Toen we aan de señora vroegen wat er aan de hand was, bleek dat de president zijn half-termijn toespraak zou gaan houden en dat dan de andere kanalen worden geblokkeerd :-). En inderdaad na een half uur gelul over enorme voortgang enzovoorts deden alle kanalen het miraculeus weer.

De dollar is de officiele munt in het land waardoor we ons gestolen ´noodgevallen geld´ weer konden aanvullen. Pinnen was leuk, biljetten van 20 kunnen al nauwelijks gewisseld worden dus gaf de pin-automaat netjes 250 dollar in biljetten van 5 dollar, een enorme stapel. Sinds deze zomer is het toeristenvisum van 90 dagen geldig voor Guate, Salvador, Honduras en Nicaragua wat betekent dat we op deze grenzen geen stempels meer krijgen in ons paspoort. Dat vind ik wel erg jammer want ik ben een stempelspaarder. Over een maand als we naar Costa Rica gaan krijg ik dus weer een stempeltje erbij!

Pacaya vulkaan

2007-01-09T00:40:00.000Z

Oud en nieuw was een beetje saai dit jaar. We lagen allebei, een beetje ziekjes, op bed. Op zich is een keer per 5 maanden een beetje ziek zijn lang niet slecht, alleen jammer van de datum. We hadden graag rondgelopen in het centrum en een beetje naar het vuurwerk en de voorstellingen op straat gekeken. Op de tweede voelden we ons weer helemaal de reiziger en hebben een tochtje naar de pacaya vulkaan geboekt.

Qua inspanning lang niet zo leuk als de Santa Maria vulkaan in Xela. Met de auto reden we tot aan de voet van de berg, waarna we nog zo´n anderhalf uur naar boven moesten wandelen met veelvuldige pauzes waarin de gids iets uitlegde. De vulkaan zelf is nog actief en spuugt nog geregeld lava uit. Dit heeft als gevolg dat ze de hitte gebruiken om 16 dorpen en een deel van Guatemala stad van stroom te voorzien. Dezelfde dorpen hebben het gevaar onder de lava te komen liggen, maar ja elk voordeel heeft zijn nadeel he.

Op dit moment is de vulkaan weer erg actief en mochten we niet naar de top van de krater klimmen (iets wat sommige mensen negeerden en gewoon omhoog klommen over het nog redelijk hete en vooral vlijmscherpe lavasteen). Toen de zon onder was zag je de hete lava in de gaten en spleten zitten. Dat is erg mooi te zien het contrast tussen felrood en pikzwart.

Ordnung muss sein!

2007-01-08T05:19:00.000Z

Mijn vrienden en collega´s zullen het wellicht niet geloven, maar ik ben er achter gekomen dat ik van orde houd. Na lang en hard erover nagedacht te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat landen vooruit komen doordat dingen geregeld zijn.

Het feit dat we half Antigua hebben afgelopen om een fax te vinden die ook naar Nederland kon bellen = zodat ik Visa de opdracht kon geven het frauduleuze gebruik van mijn creditcard te traceren = houdt mensen wel bezig, maar niet op een productieve manier. Mensen moeten tijd en moeite steken in het vinden van de juiste busverbindingen, de bijbehorende prijzen en vertrektijden, en of de pinautomaat wel genoeg geld uitspuwt vandaag.

Nee, neem dan El Salvador: het bussysteem is overzichtelijk opgezet, iedere bus heeft een nummer en een route. Dat is duidelijk. Dat voorkomt lang zoeken en rondvragen. Grappig eigenlijk, hoe zoiets kleins als een nummer voor een bus de mate van orde en dus mijn welbehagen verhoogt.

Gelukkig kwamen we er achter dat die orde niet alleen een verschil van landen is. Bij het afhalen van mijn paspoort bleek dat niemand in de Nederlandse ambassade de kluis open kon krijgen; degene die het normaalgesproken deed zat bij de tandarts. De Guatemalteekse immigratiedienst had de nieuwe stempels zo gepiept, tenminste, toen de stempelaarster van haar lunchpauze terug was...

Ach, nu ik weer mijn paspoort terug heb zie ik wel weer de charme van chaos in. Daarom wordt het tijd dat we dit overgeordende land El Salvador weer verlaten en ons onderdompelen in de woeste onberekenbaarheid van Honduras. Met bus 129 naar de grens en dan zien we wel...

Indrukken uit Guatemala

2006-12-31T20:41:00.000Z

Guatemala is ons eerste spaans-sprekende land in Centraal Amerika. Mexico behoort nog tot Noord Amerika. Hoewel het vast niet alleen door de geografische indeling komt, is Guate een heel ander land dan Mexico.

In Mexico vielen we wel op als toeristen, maar waren de toeristen niet hetgene wat de economie gaande houdt. In steden zoals Zacatecas zal de toerist een belangrijk maar niet doorslaggevend aspect voor de mensen zijn. Daarnaast zijn veel mexicanen rijk genoeg om in eigen land op vakantie te zijn. In Guatemala is dat niet geval. Het 'vakantie'gevoel is daardoor anders.

Het grootste probleem in Guatemala is dat er een enorm geld gebrek is. Volgens mijn spaanse lerares is er een geld gebrek omdat vorig jaar de grootste bank opeens falliet is gegaan. Hoewel de meeste mensen hun spaargeld hebben teruggekregen is er een groot wantrouwen ontstaan ten opzichte van banken. Nu gaan er geruchten rond over de twee-na-grootste bank. Mensen houden liever hun geld bij zich en willen hun spaargeld uit de banken halen, waardoor de banken limieten stellen op de bedragen die je uit de bank kan halen. Nu is dat zo'n 100 euro per keer. Daarnaast worden de automaten tussen kerst en oud en nieuw niet bijgevuld. Het gevolg is dat in een stad als Antigua (zo'n 10 pinautomaten) er nog maar 2 of 3 werken en dat daar enorme rijen voor staan.

Ik had al eerder verteld dat vuurwerk hier enorm belangrijk is. Verder staan hier voor de kerken enorme neppe 'kerstbomen' en het liefst ook nog een levensgrote kerststal. Overal liggen dennenaalden op de grond, een resultaat van het mengen van het catholicisme en het maya geloof. De mensen eten het liefts tamales (rijstprut met vulling gestoomd in een bananenblad) en druivensalade met kerst en oud en nieuw. Deze dagen worden natuurlijk met de familie doorgebracht. Cadeautjes geven is minder belangrijk omdat de families over het algemeen te groot zijn.

Tot slot de taal. Spaans is een erg verandelijker taal. Taco's, enchiladas, tortillas etc zijn in elk land anders. Wat in Mexico een taco is is hier rustig een enchilada enzovoorts. Moeilijk om uit elkaar te houden. In Mexico is een begraafplaats een pantheon maar hier een cemetario (een pantheon is hier een enkel graf). Soms moet je voorzichtig zijn met wat je zegt. We wisten al dat het werkwoord coger (nemen) hier niet gebruikt mag worden vanwege de sexuele betekenis. Daarnaast is in Guatemala een coche geen auto maar een varken. We zijn al gewaarschuwd dat we in El Salvador geen chaqueta mogen komen, tenzij we condooms willen hebben.

De volgende landen die we gaan bezoeken in centraal America zullen ongetwijfeld ook zijn eigen karaktereigenschappen hebben. Ben dan ook erg benieuwd naar het volgende land: El Salvador.

Prettige kerstdagen en een super 2007!

2006-12-24T21:43:00.000Z

Vanuit een zonnig Panajachel, aan het pittoreske Lago Atitlan een warme kerstgroet van ons. En natuurlijk alvast een super 2007 gewenst met veel mogelijkheden tot reizen!

Wij hebben ons eerste kersteten al gehad, afgelopen vrijdag, met de andere studenten van de taalschool. Was erg gezellig en de gewoonte om hier dennenaalden op de grond te gooien maakte ook dat het zalig rook in de school. Brian, een van de studenten, was helemaal dolgedraaid door de grote hoeveelheid vuurwerk die hier te koop is (gewoon op de markt, terwijl 10 meter verderop een open vuurtje is). Hij had een hoeveelheidje meegenomen naar het feestje waar we met veel plezier naar gekeken hebben.

Gisteren hebben we ons hoogterecord verbeterd tot 3772 meter, we zijn de vulcaan 'santa maria' opgewandeld. Niet heel erg zwaar, slechts de laatste 200 verticale meters waren zwaar, waarschijnlijk door de hoogte.

Ons eerste goede voornemen is dit hoogterecord volgend jaar te verbeteren. Het tweede voornemen is ons geleerde spaans in praktijk te brengen. Als jullie nog andere goede voornemens voor ons weten, dan horen we dat graag!

Quetzaltenango (gelukkig ook bekend als Xela)

2006-12-17T01:10:00.000Z

Hoewel we ons aardig weten te redden in het spaans en de politieke situatie in Mexico redelijk kunnen bespreken, vonden we toch dat we nog wat opfrissing konden gebruiken. Guatamala is bekend om zijn vele taalcursussen tegen een beschaafde prijs. Hierbij krijg je 5 uur per dag een-op-een les en verblijf je in een gastgezin om ook ´s avonds je spaans te oefenen.

We hadden de keuze tussen San Pedro de Laguna of Xela. Het eerste is een lief klein dorpje aan lago Atitlan waar we gemoedelijk spaans hadden kunnen leren. Xela is de tweede stad van Guatamala en biedt veel varieteit en ook kwaliteit in de spaanse lessen. Uiteindelijk voor het tweede gekozen omdat we hopen dat de culturele programma´s hier wat uitgebreider zijn. Nu hoeven we alleen nog maar te kiezen uit een van de 8 scholen :-).

Vanochtend vertrokken uit het gemoedelijke Antigua en op de bus gestapt. Na wat overstappen en een episode dat mijn rugtas op een andere bus lag dan wij zaten (tja de mannetjes van beiden bussen wilden dat we met hun bus meegingen, eentje verloor geduld en reed weg met mijn tas. Gelukkig is de politie hier erg meewerkend, bij het eerste chechpoint stond mijn tas rustig op mij te wachten), kwamen we aan op het busstation van Xela. Helaas kwam Andreas e toen achter dat ergens gedurende de busrit of op het busstation zijn portomonnee was gestolen. Weg paspoort, rijbewijs, pasjes en geld. Na anderhal uur gezocht te hebben naar een telefoon zijn de pasjes geblokkeerd en is er een proces verbaal opgemaakt. Wel even vervelend maar ja met ons is alles goed.

Morgen (ipv vandaag) gaan we op spaanse schooljacht. Hopelijk vinden we een leuke school met goede docenten, leuke activiteiten en een gezellige gastfamilie.

Reuzelgeur en maneschijn

2006-12-10T23:11:00.000Z

De laatste tijd krijgen we steeds vaker klachten van vrienden die onze blog niet meer kunnen lezen omdat het voortdurend te goed gaat met ons. Speciaal voor hen een blog met slecht nieuws.

Niet alleen bij onze binnenkomst maar ook bij ons vertrek zijn we gepakt aan de Mexicaanse grens. Zoals jullie weten, heeft de bus ons bij binnenkomst achtergelaten zodat we een inhaalrace met de taxi moesten maken. Bij vertrek moesten we opeens een exittax betalen. Maar de helft van de toeristen in de bus hoefden dat maar te doen. Dus niet helemaal zuivere koffie.

Verder worden we nu versneld Belize uitgejaagd door de regengod Chac, die opeens besloten heeft de hele dag het water uit de lucht te laten vallen. Belize heeft zich gespecialiseerd in 'natuur'bezienswaardigheden. We kunnen dus kiezen: nat regenen (van die vieze klamme natte hitte die je in (sub)tropische gebieden krijgt) of binnen zitten en boek lezen/ tv kijken (als het mag een mini pluspuntje: we hebben nu een kamer met tv!).

Vanwege de regen maar vooral vanwege de oorpijn van Andreas (ja dat ook nog!) hebben we niet kunnen duiken op het mooiste deel van het caribische rif. De oorpijn heeft verder ook een negatief effect op Andreas zijn buien :-)

Tja en als ik dan nu toch aan het klagen ben: jammer dat er zo weinig mensen comments plaatsen op de blog. Je hoeft niet per se in te loggen om een comment te geven. Je kunt ook je comment als anonymous opgeven.

Cave diving in Tulum

2006-12-10T22:50:00.000Z

Yucatan is the Mecca for divers, because of the presence of so-called cenotes, water holes in the limestone layers of the ground. Normal divers could, but should not enter these caves, as diving in them entails some added risk: in case of emergency you cannot 'just' surface like in other diving. What you need to acquire for a safe dive is additional training, safety reels, double tanks with separate regulators, and 3 lights. Furthermore, divers are limited with regard to air, depth, duration and distance in the cave.

Anyway, this was a good chance for me to extend my diving skills and gain an 'Intro to cave diving' training at Acuatic Tulum. Rebecca did her open water there...

Chicken Pizza

2006-12-01T03:15:00.000Z

Spelers van het spel Civilization wisten het al, maar Chichen Itza is een Wonder of the World (of bijna, dan). Als fervent Civ speler moest ik natuurlijk Chichen met mijn eigen ogen zien. Indrukwekkende gebouwen, met als hoogtepunt de centrale tempel, die tijdens de midzomer- en midwinterwende 10 minuten lang een schaduw in de vorm van een serpent (Kukulkan, de Maya-naam voor Quetzalcoatl) langs de trap laat zien.

Het dieptepunt was de grote hoeveelheid toeristen: we zitten duidelijk in het meest toeristische gebied van Mexico.

Chiapas en de zapatistas

2006-12-01T03:12:00.000Z

Vorige week waren we een paar daagjes in San Cristobal de las Casas in de staat Chiapas. Chiapas ligt in het verre zuiden van Mexico, tegen Guatamala aan. De oorspronkelijke maya bevolking is nog sterk vertegenwoordigd in deze staat. Veel van hen spreken geen spaans en willen weinig te doen hebben met de 'spaanse´ manier van leven. Meerdere malen hebben ze gevochten voor een eerlijkere distributie van land. In 1994 hebben de EZLN, bijgenaamd de Zapatistas (naar de vrijheidsstrijder Zapatista gedurende de revolutie van 1910), tijdelijk de macht overgenomen in Chiapas om het land her te verdelen. Uiteindelijk is er na 1997 wat schot (letterlijk en figuurlijk) in de zaak gekomen en veel groot grondeigenaren hebben hun land moeten inleven.

Nu zijn er in de staat een groot aantal kleine dorpjes die zichzelf grotendeels bedruipen. Wij hebben 3 van deze dorpjes bezocht gedurende een tour van het museum Na Bolom. Deze tour liet zien dat het kiezen van je touroperator een groot verschil maakt in de waarde van de tour. Maria, zelf van Maya oorsprong, wist enorm veel te vertellen over de verschillen tussen de mensen in de verschillende dorpen maar ook over de gemeenschappelijke rituelen. Zoals het feit dat ze allemaal hun eigen specifieke klederdracht hebben en dat de meesten zelfs een ander dialect spreken.

In elk dorp hebben we de lokale kerk bezocht. Sinds de herverdeling van land mogen alleen katholieke (met maya invloeden) mensen in de dorpen wonen. Alle mensen die een ander geloof aanhangen moeten verkassen naar een andere plaats, meestal San Cristobal. Zodra je de kerk binnenloopt is het duidelijk dat het katholieke geloof enkele veranderingen heeft ondergaan. Zo is het offeren van verse bloemen gebruikelijk en hangen er grote doeken met verschillende kleuren die o.a. de goden van vruchtbaarheid (groen), reinheid (wit) en leven (rood) vereren. Dit is tegelijkertijd de driekleur van de Mexicaanse vlag, dus die is bij deze ook uitgelegd. Voor Jezus hebben ze een aparte doek, namelijk paars met een streepje. In de laatste kerk die we bezocht hebben, is het katholieke deel grotendeels verdwenen en worden op de grond van de kerk honderden kaarsjes aangestoken, coca cola en posh (alcoholisch drankje) geofferd. Helaas geen mooie foto's van dit spektakel want het nemen van foto's haalt de ziel uit de kerk en is daarom verboden.

Na de herverdeling van land is er een duidelijke poging gedaan om de armoede van de bevolkingsgroep te verminderen. Met hulp uit het buitenland, zoals een groep Nederlanders die de eerste kassen hebben gebouwd, maar ook nu nog met behulp van microkrediet. Het zijn vooral de vrouwen, vertelde Maria, die dit krediet gebruiken om een klein zaakje op te zetten. Er is echter ook nagedacht over de opzet. Zo zijn er afspraken gemaakt over welke producten welke valei mag verbouwen. De eerste vallei die we bezochten had de 'monopolie' op bloemen en de tweede vallei verbouwde voornamelijk verschillende soorten kruiden. Op deze manier hoeven ze elkaar niet kapot te concurreren. Mooi systeem toch.

Een heel ander grappig aspect van de tour was dat we hem samen deden met een ander koppel die zich voorstelde als Rebecca & Andrew (!) uit Engeland. Ook zij waren hun reis begonnen in Alaska.

Nog wat indrukken vanuit Mexico

2006-11-28T01:39:00.000Z

Bijna een maand zijn we ondertussen in Mexico. Lang genoeg om een eerste indruk te krijgen van dit toch wel grote land. Wat ons als eerste opviel waren de boodschappen die de Mexicaanse overheid onder de reclames op tv en billbords plaatst. Bijvoorbeeld onder de coca cola reclame staat meestal: beweeg voldoende. Onder koekjes - snoep reclames staat 'eet gezond'. En onder de babymelkpoeder reclame staat 'moedermelk is gezonder'. Dat laatste lijkt me toch redelijk slecht voor de verkoop van je product.

Met een uniform kom je geen restaurant of bar binnen en voor priesters is het zelfs verboden om in officiele kledij over straat te lopen. Alleen in de kerk zie je dat het een priester is. Dit laatste is een gevolg van de strijd in de 19de eeuw over de invloed van de kerk op de staat.

Politiek is het een zooitje in Mexico op dit moment. Afgelopen juli waren er verkiezingen. Het was een enorme close call, zoals de USA verkiezingen tussen Bush & Gore. Op een of andere manier is Calderon gekozen tot president, terwijl Obredor het nog steeds aanvecht. Dit heeft als gevolg dat er regelmatig protestmarsen worden gehouden. En dat er enorm veel politie op de been is. Verder staken de docenten in Oaxaca al sinds mei waardoor er 1,3 miljoen kinderen niet meer naar school gaan.

Bookworms united

2006-11-20T04:26:00.000Z

When travelling, there is plenty of time to spend at the busstation, at the beach or in the hostel. Luckily, reading is one of Rebecca's favourite pastimes, and I pretty much like it as well. As a service to our faithful readers and the world at large, we decided to give a quick review of the books we read and left for the next reader at some hostel.

Gutenberg's Justification, Blake Morrison
The life of the inventor of bookprinting. However, the author admits that many details are fictional, based on what little is known of Gutenberg's life (e.g. court cases). Ok to read but it is not clear what is fact and what is fiction.

The Assessini, Thomas Gifford
It is written like a Da Vinci-code clone, only before Dan Brown did. Vatican, second world war and stolen artifacts are the ingredients. Rebecca thought it was a bit too obvious but Andreas enjoyed reading the book.

Bird Girl and the Man who followed the Sun, Velma Wallis
Two stories of the Athabascan Indians that are mixed into one story. Both are about a person who does not stick to the old traditions and thus stand out of their clan. Both stories are interesting.

Into thin air, John Krakauer
The story of Chris McCandells who renounces western lifestyle and values, goes on to live just outside Denali national park and dies there. Krakauer adds other chapters on people (like himself) who have tried to find out their boundaries and sometimes failed. Chris is an annoying character but a recommended book.

Aama in America, Broughton Coburn
Book about a 84-year old Nepali woman who travels through the USA with an American who used to live at her house. Her observations offer new insights into Americans and their lifestyles. Ok, slightly interesting.

So big, Edna Ferber
A young woman moves to the coutryside and finds herself in the world of the Dutch farmer immigrants in the USA. After years of hardship she becomes a succesful businesswoman and wants her son to grow up with all opportunities that she did not have. This spoils the boy.
The end was weird but a good book.

Alone, Richard Byrd (available online)
A researcher and explorer spends the winter of 1934 alone on the Southpole, away from Base Camp. He describes his state of mind and how he nearly dies of carbonmonoxide poisoning.
Good book, recommended for people who like explorers

Two old women, Velma Wallis
Two old women are expelled from their tribe, as the winter is harsh and the people have difficulties keeping themselves alive. When left alone, they refind their survival skills and make it through the winter. Interesting to read the stories of the indians

Tisha , Robert Specht
The true story of a young woman sent to Chicken, AK to teach the children there and who decided to treat the indians the same as the whites. This causes a lot of friction in the small town. After visiting Chicken, this became a must read. Rebecca found it an interesting book but Andreas gave up after 3 pages.

The curious incident of the dog in the night-time, Mark Haddon
An autistic boy finds a dead dog and describes his attempt to find out who did it. He finds out interesting facts about his father and family.Recommended, seems to give a good impression of what autism is like.

Nature's end, Whitley Strieber and James Kunetka
Futuristic story about environmental disasters and a group of people that want to stop the movement of voluntary depopulationists. Interesting to see what they thought 20 years ago about the enviroment. Good descriptions of environmental disasters but overall story a bit weak.

My life in Orange, Tim Guest
Life of a boy whose mother joins the Baghwan sect - the boy is basically left alone to grow up in the comune. Very interesting, especially considering the fact that he is our age and the same could have happened to us.

Mexico, James Michener
A Mexican-american returns to his hometown to write a newspaper sotry about a bullfight tournament. Mitchener blends in the Mexican, Spanish and American forebears of the main character. As always for a Michener book a bit too heavy to carry in a backpack but recommended reading for people who like to know about mexico or bull fithing. Another recommended read of the same author is the source.

Desert solitaire, Edward Abbey
A man becomes a ranger in the Arches national park in Utah and describes how he enjoys the emptiness. He also describes how he is disgusted by the need to pave all roads and put in more facilities for the car-minded tourists.Recommended reading for all those visiting national parks in the USA.

I heard the owl call my name, Margaret Craven
A young priest is sent to an Indian village in British Columbia and needs to gain the trust of the people there. Short book, simple story; good to read if you have an afternoon off

The plumed serpent, D.H. Lawrence
An Irish woman travels to Mexico and stays there. She finds out about the Mexican people and spirit, both disgusted and yet fascinated. Thus far the only book we both really did not like. Andreas is still struggling to finish this book.

Lullaby, Chuck Palahniuk
A journalist finds out about an ancient African culling song, that kills people. He tries to find copies of the book in which this song is printed to avoid more people being killed, but ends up in a mess.From the author of fight club, this book is recommended to all who like weird books.

Nog wat foto's

2006-11-18T08:52:00.000Z

Vanuit Mexico stad, op bezoek bij David en Cecilia, gaat het uploaden van foto's wat makkelijker. Hier nog een foto van Zacatecas (uit het raam van ons kamertje), Rebecca en Andreas.

Bedelen Mexico style en muziek

2006-11-16T15:59:00.000Z

Als je in de bus zit, en dat zitten we redelijk wat, dan komt er af en toe iemand binnen met een bordje met hapjes. Deze persoon rijdt dan 500m met de bus mee en stapt weer uit. Prima manier om iets te kopen als je geen tijd hebt gehad om je eetbuideltje te vullen.

Stadsbussen laten ook af en toe bedelaars binnen. Die vragen dan niet zomaar om geld, maar doen een kunstje of geven troepjes weg. In Zacatecas zaten we in de bus en kwam een slecht-getatoeerde (het leek wel alsof iemand met een viltstift bezig was geweest) jongen binnen. Hij trok zijn shirt uit, gooide een zak met glasscherven op de grond en ging erop liggen ronddraaien; een andere buspassagier mocht zelfs nog op zijn borst staan. En dat alles in 3 minuten en plusminus 500m busrit.

Kleurrijk Mexico...

Gisteravond, reeds in Guanajuato aangekomen, zijn we achter een stel muzikanten aangelopen die als rattenvangers van Hamelen een groep oude Mexicanen aan het vermaken en weglokken waren. Zo'n groep van 10 mannen, gekleed in 16e eeuwse kledij, speelt een stuk of 3 nummers op de hoek van een straat en loopt dan met de meute van 50-75 oude fans een eindje verderop om op een pleintje weer een ballade te brengen. Dansende oudjes... erg vrolijk. Uiteindelijk lokken ze de hele meute een steeg in, die je dan alleen uit mag na betaling van wat kijk- en luistergeld.

De mijne is lekker groter dan de jouwe... het is ook overal hetzelfde

2006-11-12T02:02:00.000Z

Nadat de bus er bij de grensplaats Nogales vrolijk vandoor was gereden met al onze spullen aan boord moesten we wel even bijkomen in het kustplaatsje Guaymas. (Overigens hebben we de bus bij de tolpoort van de snelweg laten aanhouden en zijn er met de taxi achteraan gereden) We besloten wel in de stad te blijven, maar de toeristenstranden Playa Miramar en Bahia San Carlos apart te bezoeken. Voor een prikkie in een motel geslapen en 's ochtends gewoon de bus gepakt.

Vervolgens zijn we de Copper Canyon (Barranca del Cobre) ingegaan, met volgens kenners een van de mooiste treinritten in Amerika: de Chihuahua al Pacifico. Overigens zijn de verschillende ravijnen die samen de Koperkloof vormen alle dieper dan de Grand Canyon! Het is maar dat de Amerikanen onder ons het weten. Gewapend met kopieën van de geografische kaart zijn we van het schattige dorpje Batopilas naar het pittoreske Urique gelopen, al was het alleen om onze slaapzakken uit te testen.

Estamos en Mexico

2006-10-31T16:01:00.000Z

Ditmaal is de grensovergang wel even wennen! We gaan nu een paar dagen acclimatiseren in Guaymas.

Goede service

2006-10-29T23:16:00.000Z

In Alaska hebben we, na een korte zoektocht, beiden een nieuwe donze slaapzak gekocht. Het was een huisexemplaar van de REI die ons comfortabel warm zou houden tot zo'n 7 graden onder nul. Mocht het kouder worden dan dat dan willen we toch liever binnen liggen. In Alaska was het weer echter steeds mooi en is de nacht temperatuur nooit onder de 10 graden gekomen (toch mooi zo'n horloge dat ook de temperatuur aangeeft). Zoals aangegeven in eerdere blogs is het weer nu toch wat kouder. Vanaf yellowstone is meerdere malen gebleken dat de slaapzak zijn temperatuur waarde helaas niet haalt (zo'n +5 graden zou realistischer zijn).

Gelukkig blijkt REI een super service te hebben. Namelijk als je niet blij bent met het product dan krijg je je geld terug. Dus na 3 maanden de slaapzak intensief te hebben gebruikt, hebben we hem in Phoenix, AZ achtergelaten bij de laatste REI shop voor de grens. Gisteren in Tucson, AZ een nieuwe gekocht. Ditmaal zijn we gegaan voor de 'rolls-royce' onder de slaapzakken: een mooie western mountaineering zak. Nu kan ik niet wachten om weer in de kou te slapen om de slaapzak uit te proberen :-)). Misschien over een weekje ofzo in de Copper Canyon in Mexico.

Vlaggestaf en het grote gat

2006-10-29T23:07:00.000Z

...een mooie titel voor een kinderboek. Het is uiteraard gebaseerd op de doldrieste verhalen van Rebecca en Andreas in Amerika (overigens ook een goede naam voor een stripverhaal).

Nadat wij via allerlei lifttactieken uit Bryce waren teruggekomen, en op strategische wijze ons geld in Vegas hadden "belegd", moesten we maar naar de Grand Canyon toe, vonden we. Vanuit Vegas dus naar Flagstaff, dat zo genoemd is omdat de vroege pioniers er een boom van zijn takken hadden ontdaan en er een vlaggemast van hadden gemaakt - een markering van de beroemde Route 66. Nog steeds is Flagstaff een druk transportcentrum, hetgeen je merkt aan de 110 goederentreinen die per dag langsdonderen en dat reeds vanuit ver met luid hoorngeschal aankondigen.

De Grand Canyon is uiteraard wat ons beloofd werd: een groot gat in de grond. Uiteraard ook (want dit is de VS) het grootste en diepste gat in de wereld. Zelf was ik van mening dat Wadi Mujib in Jordanië het ook aardig doet (van +900m in de hooglanden rond Madaba tot -400m van de Dode Zee) , maar goed. Hadden we reeds vermeld dat Mt. McKinley (Denali) volgens Amerikaanse logica ook de hoogste berg van de wereld is? Immers, de Everest staat op een bergplateau, en dat zou je eigenlijk niet mee mogen tellen.

Ondanks dit gezeur van ons is de Grand Canyon natuurlijk wel erg mooi. Let niet op de bordjes die waarschuwen dat ieder jaar 250 mensen geëvacueerd worden en dat er 3 marathonlopers onafhankelijk van elkaar zijn doodgegaan van de hitte, dorst, vermoeiïng of een combinatie daarvan. We hadden geluk - het was bewolkt. Just for the record: 4 uur omlaag (South Kaibab) en 6.5 uur omhoog (Bright Angel) - natuurlijk niet op een dag, we hebben nog twee nachtjes beneden van onze tent en slaapzakken genoten.

Sneeuw

2006-10-22T20:01:00.000+01:00

We dachten dat het koud zou zijn in Alaska. Gedurende de eerste 2 maanden van de reis hebben we het echter nooit koud gehad en nauwelijks onze fleecejas hoeven aan te trekken. Aangezien onze rugzakken toch best wel zwaar waren hebben we dus wat van de warme kleding (thermisch ondergoed, handschoenen) thuis gelaten in september. Niet zo slim bijkt nu. Alaska is een koude bestemming maar niet in het hoogseizoen (zomer), terwijl het midden van de VS een landklimaat heeft en de staten die wij bezoeken vaak op grotere hoogte liggen. Dus het is hier soms erg KOUD! Het begon al in Yellowstone waar we bijna elke nacht in de vrieskou hebben geslapen. Overdag is het lekker warm, maar 's nachts koelt het erg af. Op de kampeerplekken waar we geen vuurtje mogen maken gaan we dus meestal rond 7 uur de tent in omdat het buiten te fris is. We hebben zelfs al enkele keren sneeuw gezien!

Op de beartooth highway kwamen we voor het eerst sneeuw tegen. Deze pas gaat over 3000 meter heen en ligt naast Yellowstone NP. Deze sneeuw ligt er zo'n beetje het hele jaar omdat het zo lekker koud is. Mooie uitzichten! De tweede keer sneeuw kwam op de million dollar highway tussen Grand Junction en Durango. Op de heenweg mooie herftskleuren maar zo'n 48 uur later lag er een mooi laagje sneeuw (zie foto). Die sneeuw was vooral leuk om naar te kijken.

In Bryce Canyon NP werden we wat meer verrast. Het begon 's nachts te regenen maar dat hield op een gegeven moment op. Toen ik wakker werd zag ik dat er iets zwaars op het dak van de tent lag. Omdat mijn hoofd nog niet wakker was, snapte ik daar niets van. Dus ik sloeg zachtjes tegen de binnenkant van het dak aan en opeens was het zware verdwenen.... SNEEUW :-). Ik keek gelijk de tent uit en zag dat er een mooi laagje sneeuw op en rond de tent lag (zie foto boven aan). Toen hebben we besloten dat sneeuw kamperen best wel erg leuk kan zijn! Dus Arjen: als je ons een keertje mee wilt nemen om te gaan sneeuwkamperen: graag!

Viva Las Vegas

2006-10-21T21:31:00.000+01:00

Of je vindt het fantastisch of je vindt het niets. Ik ben er nog niet helemaal uit. Het was leuk om gezien te hebben maar was ook blij om na 2 dagen weer verder te trekken. Lekker was het luxe hotel dat we hadden geboekt (het Luxor, zie foto). Bij binnenkomst gelijk overgehaald om naar een gratis show te gaan in ruil voor een korte presentatie van een nieuw hotel. Leek ons wel grappig om het verkoop verhaal aan te horen.

De volgende ochtend naar een grote zaal met tafels en stoelen gebracht waar we persoonlijk door Neomi werden overgehaald om mee te doen aan een timeshare appartement wat nog gebouwd werd in Vegas. Gehoord over hoe fantastisch Vegas wel niet is en hoe ontzettend veel een appartement in Vegas waard is. Als we nu een aantal weken in een van hun appartementen zouden kopen, zouden we deze weken kunnen omwisselen (tegen een kleine vergoeding) voor appartementen over de hele wereld. En dat maar voor 31000 dollar. Super koopje toch. Alleen we moesten wel nu gelijk beslissen want ze konden de deal alleen nu zo aanbieden :-) Ze waren teleurgesteld dat we niet geinteresseerd waren. Je krijgt geen seconde de tijd om er grondig over na te denken en zoiets als een financiele bijsluiter kregen we niet. Achteraf sloegen we aan het rekenen en bleek hun super aanbieding enkele duizenden dollars duurder dan als we het bij de oorspronkelijke maatschappij zouden doen :-))).

De rest van de dag en de nacht door Vegas gewandeld, geld verloren in de 1 en 2 cent slotmachines en een show met eten erbij gezien. Je wordt overgoten met indrukken maar je hebt totaal geen tijd om die te verwerken want als je die show niet hebt gezien of de binnenkant van dat hotel dan heb je zeker wat gemist, en wie wil nou iets missen in Vegas?

Hieronder de skyline van het hotel New York New York en de binnenkant van hotel Venetian

Aan ons avontuur bij de time share hebben we ook nog 2 nachten/ 3 dagen in een hotel in Vegas of Orlando (FL) overgehouden. Wij kunnen dat niet gebruiken maar als er iemand is die weet dat hij binnen 180 dagen naar Vegas of Disneyland, FL toe gaat, dan moet hij even contact met ons opnemen. Op de voucher staan namelijk nog geen namen :-)

Veel gezien, behalve het internet

2006-10-21T05:15:00.000+01:00

De afgelopen paar weken ons slechts gedeeltelijk aan ons voornemen gehouden om steeds 1 plek goed (zo'n 5 a 6 dagen) te bezoeken. Er zijn hier zoveel super gave natuurparken dat we er toch een paar gecombineerd hebben. Alleen in Utah heb je al voldoende parken (en voldoende afstand tussen de parken) om een maand in door te brengen.

Vorige blog wisten we nog niet of we naar Salt Lake City of naar Denver zouden gaan. UIteindelijk hebben we gekozen voor Denver omdat de route door de rockies zou gaan. Denver was een hele rustige relaxte stad. Eentje waar je op zich wel een weekje of wat zou kunnen door brengen. Met terrasjes op de straat (zie je hier nauwelijks) en een zonnetje om de terrasjes aangenaam te maken :-). Na de vriestemperaturen van Yellowstone een goede afwisseling. In Denver een optocht voor Columbus day gezien. Voornamelijk Italianen die in hun autoos (alternatieve praalwagens) langs komen toeren. Alleen de indianen zijn tegen het vieren van hun ondergang en staan dus tegen de tocht te protesteren. Zorgde voor heel veel politie en helicopters. Voor ons was het vooral onmogelijk een mening te vormen als de indianen gaan roepen dat alle italianen massa moordenaars zijn, terwijl in de stoet mensen meelopen die homo's liever zouden verbieden.

Na Denver via de million dollar highway (zo genoemd omdat veel van het asfalt goud bevat) genomen naar Durango. Supergave weg met op de heenweg uitzicht over een herfstlandschap en op de terugweg op zo'n 15 cm sneeuw. Die sneeuw was gevallen in de dag dat we vanuit Durango met onze huurauto naar Mesa Verde NP zijn gereden. Dit zijn huizen van de oorspronkelijke bewoners.

Na Mesa Verde zijn we door de greyhound buschauffeur afgezet bij de west ingang van Zion NP. Vanuit daar zijn we in 3 dagen door verschillende canyons naar de zion canyon (zuid entree) gewandeld. Ongelooflijk als je dat in hoog zomer moet doen. er is nauwelijks water langs het pad en we liepen dus constant met 6 liter water. Dat is in deze temperaturen (rond de 25 graden) goed te doen, maar in hoogzomer (temperatuur rond de 40 graden) dus nog moeilijker te doen. Tijdens de laatste nacht sloeg opeens het weer om en hebben we de hele nacht in zware windstoten en regenstorm gelegen. Gelukkig is ons tentje stormproof. Gewacht tot 12 uur totdat het zou ophouden met regenen, maar uiteindelijk toch maar in de regen naar buiten gegaan en gaan wandelen. natuurlijk was het toen binnen een half uur droog. Op het einde Angels Landing (zie eerste foto) beklommen waarvan we schitterende uitzichten hadden over de zion canyon.

De volgende ochtend gelift naar Bryce Canyon (lekker binnen 15 minuten een lift, veel mensen rijden even op en neer tussen de parken). Daar de hoodoo formaties gezien. De tweede ochtend wakker geworden in de sneeuw. Ik dacht wat ligt er toch op de tent?? Bleek het een paar centimeter sneeuw te zijn :-). het landschap is heel erg surreeel, maar zeker de moeite waard!

Yellowstone & Grand Teton

2006-10-05T18:43:00.000+01:00

Nooit gedacht dat je al tussen de 2000 en de 2500 meter last kon krijgen van hoogteziekte. De eerste keer dat we onze auto uitstapte in yellowstone om de 3 mijl naar onze kampeerplek te lopen, sloeg de vermoeidheid enorm toe. Na 1 mijl waren we allebei kapot. Zo slecht kon onze conditie toch niet geworden zijn in twee weekjes relaxen in Nederland? Gelukkig niet, we moesten gewoon wennen aan de hoogte :-). De laaste (en enige echte wandeltocht) ging dus gewoon weer van een leien dakje. De laatste wandeltocht was uiteindelijk 29 km langs de grand Teton en door naar lake solitude. Eigenlijk wilde we maar de helft doen, maar het weer sloeg om en het was onverstandig om op de berg te blijven slapen (zware storm kwam opzetten). De tetonen zijn een schitterende bergketen, erg ruig met sneeuw op de toppen en herfstkleuren in de valei.

Yellowstone is wat dat betreft anders: veel liefelijker. De natuurfenomenen in Yellowstone zijn schitterend. De modderpoeltjes, de helblauwe meertjes, de verschillende kleuren bacterien (die om de blauwe meertjes heen zitten) en natuurlijk de verschillende geysers. Zelf vonden we de Lone Star Geyser mooier dan Old Faithful (de attractie van het park). En al dat warme water heeft tot gevolg dat je soms in een warme rivier kan zwemmen. Ook goed voor mensen die genieten van wisselbaden. Een halve meter naar links en je ligt in ijskoud gletjser water en dan een halve meter naar rechts en het is bijna kokend :-)

Verder was het wild ook weer aanwezig. Veelvuldig gezien zijn bizons, elk en zelfs nog een grizzly beer! De eerste dag hoorde we iemand steeds hetzelfde deuntje fluiten. Dus Andreas terug fluiten. Bleek het de lokroep van de elk te zijn die op 2 meter naast ons pad stond met een horde vrouwtjes :-). Maar snel doorgelopen, ze kunnen je aanvallen in de herfst. Verder waren de bizons eerst heel bijzonder, maar uiteindelijk soms een beetje vervelend omdat ze vaak midden op het wandelpad stonden en wij er dan langs moesten klimmen of moesten wachten.

Hoewel het weer overdag zalig was, beginnen we zeker te merken dat we richtig winter gaan hier. 's nachts in de tent was het meerdere malen onder nul graden celcius. Op zich prima in de slaapzak, maar wel moeilijk als je er 's ochtends uit moet. De laatste twee nachtjes dus maar weer in cabins van de NFS geslapen (zoals ook in Sitka, AK). We gaan het goede weer dus achterna door wat verder naar het zuiden te trekken.. Na een korte stop in Denver of Salt Lake city (laten we afhangen van de eerste greyhound bus die vanmiddag vertrekt) gaan we door naar de nationale parken van Utah en het gokfestijn in Las Vegas.

Doe iedere dag iets uitdagends!

2006-09-27T05:54:00.000+01:00

Het zou een reclame van een of ander soepmerk kunnen zijn of een uitspraak van een of andere geflopte consultant-blaaskaak. Uiteraard willen wij onze trip ook zo spannend mogelijk houden... vandaar dat wij vandaag zowel een Snickers Crunchy als een Snickers Almond hebben uitgeprobeerd. De conclusie was overigens dat de originele Snickers het lekkerst is. Verder is Bozeman een lief stadje...

Seattle & Portland

2006-09-26T21:00:00.000+01:00

Na een goede vlucht met BA (zeker aan te raden!)kwamen we aan in Vancouver. De douane meneer was enigszins verbaasd dat we maar 1 dag in canada zouden blijven en dus kregen we erg veel vragen over onze reis :-). Gelijk de bus downtown genomen en gewacht op de greyhound bus naar Seattle. Hoewel het ons voornemen was tot laat wakker te blijven (en zodoende weinig last te hebben van de jetlag), lagen we na 20 minuten al te slapen in de bus. 's avonds laat aangekomen in het hostel. De volgende dagen door Seattle gewandeld. Wel een leuke stad, maar zeker niet zo leuk als Vancouver. Hoogtepunten: het beklimmen van een 20meter hoge klimmuur en the underground tour. Seattle was oorspronkelijk gebouwd op 'drijfzand' zodat de oorspronkelijke begane grond nu de kelder is en waar vroeger de straat liep is nu een tunnel.

Vervolgens een paar dagen in Portland doorgebracht bij Jim (oud collega van Andreas) en Kathia. Portland is een klein stadje met een redelijk gezellig centrum en een supergave boekwinkel. Op zondag heeft Jim ons meegenomen naar the colombia river gorge, waar een aantal schitterende watervallen zijn. .

Verder is natuurlijk columbia river te bewonderen vanaf verschillende punten.

Nu zijn we in Bozeman, MT en vertrekken morgen met een huurautootje naar Yellowstone

Promoveren!!

2006-09-22T17:29:00.000+01:00

Net twee weekjes terug geweest in Nederland om mijn proefschrift te verdedigen. Het was erg leuk om weer even terug te zijn in NL. De gastvrijheid van de ouders en van Ellen en Hans was super! Nogmaals bedankt daarvoor. Maar het was wel een beetje vermoeiend om overal spulletjes te hebben liggen.Wie mijn zonnebril heeft gevonden: graag bewaren tot komende zomer!

De promotie zelf ging (dacht ik zelf) redelijk goed. Het was natuurlijk wel een mooi circus. Ik moet altijd denken aan de katholieke kerk, met het verplicht opstaan en weer gaan zitten. Na de verdediging zijn we nog even (nou ja 4 uur) gaan lunchen. Was echt super in het mooie weer buiten in de tuin van de kastanjehof.

Tot slot een uitbundig feest in de grote catacomben. Dankzij DJ's Gert-jan en Joost is er,voor later op de avond goed gedanst. Ik heb erg genoten, dus allemaal super bedankt! Mijn wens, om een reisje naar de galapogos eilanden te kunnen maken, kan ik nu ook in vervulling laten gaan. Ook daarvoor erg bedankt!

Bijna alle foto's die zijn gemaakt die avond zijn te bewonderen op promotiefeest.mijnalbum.nl

An inconvenient truth

2006-09-12T13:37:00.000+01:00

First of all a note to our English readers: sorry for the large amount of Dutch on the website. As you may have noticed it started off in English, but we found it difficult to keep this up. Hope you like the pictures...
As you may have gathered by now, we survived the different trails we wanted to complete, spent some time in Vancouver, and at this point in time we are in Utrecht where Rebecca received her PhD. Travelling back and forth between time-zones has severely scrambled up our sense of time and by the time we're used to CET, we'll be back in Vancouver.
However, sitting in the plane has enabled me to whatch two so-so films (X-Men 3 and The Sentinel), but also the documentary presented by Al Gore, called "An inconvenient truth". As a graduate of Science & Policy I have always been interested in energy & climate matters, but Gore's documentary updated my knowledge. It is certainly a documentary worth watching, well presented and quite interesting unless you are restless and used to exploding cars on TV/film screens. Go see it!
Rebecca and I had just read "Nature's End" by Whitley Strieber and James Kunetka, a 1986 novel about the Earth's state of affairs in 2025 and the world depopulation movement trying to solve problems by "voluntarily" killing off people. Interesting to see how bleak the authors thought our future would be.
Reminds me that we have to buy off some of our guilt by getting "Trees for Travel"...

Ongelukjes

2006-09-04T01:20:00.000+01:00

Ongelukken gebeuren nu eenmaal. Alleen is soms moeilijk in te schatten wat de gevolgen van een ongeluk kunnen zijn. Op de chilkoot viel een man, bijna uit stilstand, schuin voorover op zijn arm. We zagen hem vallen en hielpen heb overeind. Hij had last van zijn arm, maar weigerde iets van zijn zware rugzak over te geven. Pas na nog een dag wandelen heeft hij een mitella geaccepteerd. terug in de bewoonde wereld heeft zijn vrouw hem gedwongen naar het ziekenhuis te gaan waar bleek dat hij een gecompliceerde dubbele armfractuur had opgelopenn. De doktoren wilde onmiddelijk opereren maar de man had nog een week vakantie te gaan en is gewoon gaan wandelen in een ander natuurpark. Dit was een kleine val met een groot gevolg.

Op de WCT liep een oudere vrouw voor ons. We stonden boven een klein 'dal' van zo'n 2 a 3 meter hoog, waarover een boomstam lag. Dit soort boomstammen liggen overal op de WTC en meestal kan je er moeiteloos overheen lopen. De vrouw begon te wandelen en verloor al redelijk snel haar evenwicht. In een poging haar evenwicht te herstellen overcompenseerde zij zich en viel. Als eerste zag ik haar hoofd verdwijnen met haar benen gestrekt in de lucht. Ik hoorde boem. Vervolgens rende ik naar de andere kant van de boomstam. Ik was ervan overtuigd dat ze haar nek gebroken zou hebben. Ze was precies tussen een enorm rotsblok en een afgebroken boomstam gevallen. Binnen 30 seconden stond ze weer op haar voeten met de opmerking dat alles goed met haar was. Haar val was gebroken door de grote rugzak die ze om had. Ongetwijfeld heeft ze hoofdpijn gehad maar vooral heel veel geluk. En grote val dus met maar kleine verwondingen. Ik moet zeggen dat ik de rest van de dag niet meer over boomstammen heb gewandeld maar het pad heb gekozen.

West coast trail (deel 2)

2006-09-04T01:09:00.000+01:00

Voordat we op reis gingen, had ik me bedacht dat ik twee wandelingen wilde doen. De chilkoot en de west coast trail. Nadat we al eerder succesvol de chilkoot hadden gewandeld, hebben we nu ook de WCT gedaan. En het was een superwandeling! Met 7 dagen en 77 km wel fysiek wat uitdagender dat de chilkoot maar zeker goed te doen. Vooral omdat de regenbuien zich ergens hadden verstopt en wij dus alleen maar zon of bewolkt weer hadden. Het is normaal dat er elke dag regen valt en de trail heeft dan ook 'wet coast trail' als bijnaam.

De meeste groepjes doen de wandeling in 6 of 7 dagen zodat je de meeste avonden met dezelfde mensen op een kampeerplek slaapt. Canadezen en ook amerikane zijn kleine pyromaantjes die elke avond allemaal hun eigen kampvuurtje maken. Wij hadden gedacht dat er 1 vuur zou zijn met iedereen erom heen(naief). Wij hebben daarom elke avond een ander vuur bezocht en zodoende met bijna alle mensen gezellig gepraat!

Onderweg zijn er twee restaurantjes op indian reserves. Chez monique is beroemd om haar burgers en hier keken we al 4 dagen naar uit. Helaas hadden de broers (Keith en Jonathan) de laatste burger besteld en moesten wij het met een eggburger doen. Het tweede plekje serveerde verse zalm of krab. Andreas heeft zijn vingers opengehaald aan de krab terwijl ik het zeer goede stukje zalm naar binnen heb gewerkt. de rest van de wandeling was qua eten zeker geen hoogtepunt omdat pasta met smaak of rijst met smaak een beetje saai wordt.

Helaas is Andreas zijn camera gestorven op de tweede dag, dus hebben we weinig foto's kunnen maken van het vele natuurschoon dat we hebben gezien. Maar als het goed is gaan andere mensen ons foto's toesturen dus moet het allemaal nog goedkomen.

Dieren geluiden in de nacht

2006-08-21T17:50:00.000+01:00

In zowel Alaska als Canada stikt het van de wilde dieren. Vooral voor de beer worden we iedere keer gewaarschuwd. Hoewel ik de dieren vooral wil zien in plaats van vermijden (zoals wordt aangeraden), zijn er momenten waarop ik ze zeker wil vermijden. Zo zijn we tot de conclusie gekomen dat beren het beste te bekijken zijn vanuit een bus, boot of huisje. Je kan dan wel heel dichtbij komen maar ze zullen je dan niets doen.

Het minst prettig is 's nachts. Je ziet een stuk minder en dat is wel het tijdstip waarop veel dieren heel actief zijn. Zo was ik blij dat ik het camperbusje sliep langs de Dalton Highway toen we redelijk dichtbij een roedel wolven hoorden roepen. En toen we in 7-fathom bay cabin sliepen, sliepen we langs een rivier waar de zalmen aan het jongen waren. Dit betekent dat beren actief aan het vissen zijn. Toen ik in het midden van de nacht naar de wc moest (altijd buiten), hoorde ik opeens wild gespetter in de rivier, en toen nogmaals. Het klonk net zoals het geluid op de video's die we gezien hadden. Ik ben snel maar weer naar binnen gegaan.

In de morgen bleek dat het hoogstwaarschijnlijk geen beer was. Naast de neiging om boven water te springen en een bommetje te maken, zijn de zalmen geneigd om met zijn allen golven te maken voordat ze hun eitjes leggen. Dit klinkt alsof er een beer in het water aan het rondspletteren is.

Uiteindelijk is het enige dier wat ons tot nu toe heeft lastig gevallen een klein muisje geweest die onze chocolade probeerde op te peuzelen :-)

Een met de natuur en onze spierpijn

2006-08-20T07:42:00.000+01:00

Soms moet je keuzes maken - en dan komt het wel eens voor dat je ergens niet naartoe gaat. Zo verging het met Glacier Bay; dan maar naar Sitka, de plek van de hoofdstad van Russisch Amerika. Historisch klinkt het allemaal veel mooier dan het eruit ziet. Een schattig kuststadje weliswaar, maar niet wat je als geschiedkundig verwende Europeaan van "de oudste nederzetting in Alaska" zou verwachten. Een Russisch orthodoxe kerk en het huis van de bisschop zijn zo'n beetje de enige historische gebouwen hier.

De keuze was snel gemaakt: we gaan in de buurt van Sitka wat kayakken. Eerste doel waren de Goddard Hot Springs, waar de plaatselijke vissers 's middags hun visje bakken om daarna in hete tobbes hun vermoeide en verkleumde lichamen te warmen. Maar wij wilden meer: serene stilte in relatieve luxe (=geen tent opzetten). Hulde aan de US Forestry Service die op afgelegen eilanden en in onbevaren baaien twee dozijn hutten onderhouden. De Seven Fathom Bay Cabin en de Kanga Bay Cabin waren voor 2 resp. 1 dag van ons. Die dagen hadden we ook nodig om onze overstresste spieren wat rust te geven: schouders en polsen zijn de kayak-bewegingen niet gewend. Wel mooi van zo op zee dobberen is de nieuwschierige zee-otters of zeehonden af en toe hun kop boven water steken en we hebben zelfs van redelijk dichtbij een walvis zien spuiten.

All the way to Skagway

2006-08-10T02:02:00.000+01:00

Na onze avonturen in Chicken moesten we uiteraard even chillen - in Canada. Dawson City was honderd jaar geleden het bruisende centrum van de goudkoorts rondom de Klondike rivier. Wij hebben lekker weinig gedaan in een hostel dat geen elektriciteit en stromend water had. Voor een hete douche moesten we zelf water warmstoken (hout hakken!) en in emmers over ons heen gooien. Op z'n Indiaas... heerlijk.
Uiteraard moesten we ook even ons geluk proberen met het goudpannen. We zijn vijf goudblaadjes rijker geworden - de plastic container waarin we die bewaren is waarschijnlijk duurder.

Rebecca zoekt goud

en vindt het ook

Vanuit Dawson City naar Whitehorse was er geen busservice meer, dus maar gelift. Dat viel tegen en we hebben er twee dagen over moeten doen. Snel maar doorgegaan naar Skagway, waar de Chilkoot Trail (zie beneden) het begin markeert van de ontberingen die de goudzoekers moesten ondergaan. Ze werden door de Canadese overheid verplicht om een jaar voedsel (circa 1 ton voedsel & voorraden) mee naar de Klondike te nemen, die ze over de Chilkoot Pass heen moesten dragen. Wij heben dus diezelfde route gelopen met onze rugzakjes (1x en dus niet 40x, zoals die mannen moesten doen). Het landschap was afwisselend evenals het weer, maar gedouched en gewassen zitten we nu weer in Skagway om de boot te pakken naar het Glacier Bay National Park.

Other weblogs...

2006-08-05T01:35:00.000+01:00

It's quite common to have a weblog nowadays. Actually, it is very uncool not to have one. So we met a couple in Anchorage who spent the whole evening updating their weblog.

You may have already seen the link to the bikers who gave us a lift from Tok to Chicken to Dawson City.

In Dawson City we met another biker we had already seen in Fairbanks: Frans. We'll be putting more links on when we get them...

Ariane and Michael, we had our Spanish course in Quetzaltenango with them.

In Antigua we met Bertine and Tobias, who will spend a year in an orphanage. Their website is here.

The English boys we met during our hike to the Lost City in Colombia.

Karl, who we met in Colca Canyon, has his pictures here.

Blow up your underwear

2006-08-03T03:23:00.000+01:00

Update uit Chicken, Alaska.
Aantal inwoners: 32.
1 bar. 1 camping.
Traditie: het ondergoed van buitenlandse vrouwen in een kanon stoppen en opblazen.
Rebecca's ondergoed is gelanceerd.

(Zie de rapportage van onze biker-vrienden op deze site)

Denali National Park

2006-07-28T22:34:00.000+01:00

We kregen al vragen of we opgegeten waren, maar het is allemaal goed gegaan in Denali. In Seward waren we een Australier tegengekomen die Mount McKinley had beklommen en die raadde ons aan gewoon op de kampeerplekken te kamperen en dagtripjes te doen (in plaats van een backcountry-permit aan te vragen en de wildernis in te trekken). Op zich hebben we het rustig aan gedaan - niet teveel wilde activiteiten, aangezien de Crow Pass Trail toch best pittig was. Her en der wat mooie dieren gezien - het hoogtepunt was een wolf die voor onze neus (wij zaten in de bus) een grondeekhoorntje aan het oppeuzelen was.

Polar bear club

2006-07-28T22:33:00.000+01:00

We hebben het gered! Prudhoe Bay & Deadhorse. We zijn naar het topje van alaska (bereikbaar via een weg) geweest en de auto weer veilig terug gekregen! Omdat onze reis van Noord naar Zuid gaat wilde we graag de reis officieel beginnen op het hoogste puntje. Toen we na Denali NP in fairbanks aankwamen zijn we (na een noodzakelijke douche) gelijk op onderzoek uitgegaan. Het bleek dat de bus die we wilde nemen ietwat in prijs gestegen was (van 250 naar 400 dollar) en dat het dus goedkoper zou zijn een auto te huren. Samen met Tom (een aussie) hebben we dus een campertruck gehuurd. Het huren van een auto is niet makelijk aangezien je 500 mijl heen en terug over een gravelweg moet rijden en verhuurbedrijven daar niet happig op zijn. Het voornaamste probleem is dat er 18-tonners met hoge snelheid af en aanrijden en daarbij grote stenen opwerpen die bijvoorbeeld je voorruit kunnen barsten. Maar zoals ik al zei: alles is goed gegaan en de auto is weer heelhuids teruggekeerd naar Fairbanks.

De weg gaat door een aantal verschillende landschappen. Ik vond vooral het landschap na de brooks range, genaamd the north slope, erg gaaf. zo ver het oog strekt alleen maar lage tundra bosjes en gras waarover de kariboe rustig rennen. Op dit stuk hadden we goed weer en konden we makkelijk 30 mijl ver kijken.

Deadhorse is een werkdorp voor de omliggende olievelden en is zodoende niet de moeite van de reis waard. Wat wel leuk is dat je, na een verplichte toer over de olie productie, een duik kan nemen in de arctische zee. Het water is zo'n 2 graden - niet de meest geschikte temperatuur voor een zwemtochtje. Nadat je geheel onder water bent geweest ben je officieel lid van de polar bear club. Daar wilde wij wel lid van worden en na een ijskoude duik in het water ...

Op de terugreis nog gestopt bij de Chena hot springs, waar de temperatuur van het water ongeveer 40 graden is. Wel een overgang na de oceaan :-)

Trails ten zuidwesten van Anchorage

2006-07-13T21:21:00.000+01:00

Totdat wij foto's kunnen plaatsen, kun je alvast een indruk krijgen van de Crow Pass Trail. In tegenstelling tot wat op de site staat hebben we er drie dagen over gedaan. Twee dagen wandelen is wel erg bits met 15+ kilo op de rug... tja, ondanks alle goede voornemens hebben we toch teveel meegenomen.

Zometeen gaan we de Lost Lake Trail combineren met de Primrose Trail. Hopelijk kunnen we iemand vinden die ons een lift daarheen geeft, want het ligt nogal buiten Seward.

How to recognise a bear...

2006-07-13T21:11:00.000+01:00

There are quite a lot of people walking around with shotguns in case they find a bear. Others carry mace. However, lots of people walk around with so-called bear-bells that supposedly scare the bears off.
We were told that the bells are quite effective against black and brown bears - less so against grizzleys. When trekking through the backcountry you should watch out for bear scat. Scat of black bears can be recognised by the remains of plants, nuts and berries - occasionally small rodents. Brown bears' scat has a lot of fish bones in it. Grizzley scat can be identified by the bells that are in it...

Fact is that the only bear we saw until now was one from the boat...

UPDATE: these are the bears we saw in Denali

een korte update

2006-07-13T20:50:00.000+01:00

Weinig tijd nog in het internetcafe. een korte update dus. Een dezer dagen maar eens rustig gaan zitten en een stukje schrijven. we hebben al heel wat meer wild gezien. Echt super gaaf. Gisteren zijn we op een boottocht gegaan vanuit Seward. We hebben een half uurtje gekeken naar spelende bultrug walvissen. Verder orka's, zee otters en een zwarte beer. Het was voor het eerst in 3 weken zonnig dus het was erg lekker op de boot.

Vanuit Anchorage een 3 daagse wandeltocht gedaan die best wel zwaar viel met de rugtassen. De eerste twee dagen langs een rivier gewandeld en daarna een pas over. vooral die derde dag was super. de wolken waren weggetrokken en we hadden schitterend uitzicht over de gletsjers en bergen. binnekort plaatsen we wel wat foto's hiervan. Op de tweede dag moesten we een rivier doorkruisen. onvoorstelbaar koud! hoewel maar 40 meter breed verloor je na 10 meter al de zin om door te lopen. puur op motivatie kom je dan aan de overkant aan waar spontaan je benen in brand lijken te staan. Weer een ervaring rijker.

De laatste paar dagen een beetje uitgerust en nu gaan we twee dagen rustig wandelen waarna we verkassen naar Denali NP. Als we in Fairbanks zijn aangekomen zullen we een echte update schrijven en wat foto's plaatsen.

groeten
Andreas en Rebecca

Anchorage

2006-07-07T07:04:00.000+01:00

Na een zeer lange reis eindelijk aangekomen in alaska. Gisteren waren we als een natte doek maar vandaag ging het al een stuk beter. We hebben vandaag ons eerste wild al gespot: twee mooses gezien die langs een fietspad stonden. Erg leuk! Het fietsen was ook leuk: echte coasters gehuurd (van die typische jaren 50 fietsen) en een stuk van de stad verkend en door een langlauf park heen gefietst. Mountainbikes waren handig geweest maar ja.

Het is hier amerikaans; alles is groot, de koffie, de wegen en de auto's. Weer even wennen dat iedereen je vraagt hoe het gaat maar dat niemand geinteresseerd is in het antwoord. maar ze zijn natuurlijk meestal wel aardig!

Verder vandaag alle dingen gekocht die we vergeten waren en dat waren er best veel :-). Op zich gezien ons snelle vertrek niet zo raar maar wel een beetje jammer.

Morgen gaan we een aantal dagen wandelen om te zien of we nu echt alles hebben. het wordt een pittige wandeling met een rivieroversteek. We zijn benieuwd!!

Groetjes
Rebecca

Bijna weg

2006-07-01T08:09:00.000+01:00

Nog maar 3 nachtjes slapen en dan is het zo ver: de reis langs de pan-american highway kan beginnen. Tot nu toe te weinig voorpret gehad. Werk netjes afronden, alles rondom het proefschrift goed regelen zodat de paranimfen niet zoveel meer hoeven te doen en tot slot het huis leeg en schoon opleveren, heeft tot nu toe het merendeel (zo niet alle) tijd opgeslokt. Daarnaast voelt het alsof we gewoon twee maanden op vakantie gaan. In september zijn we immers weer terug in NL voor mijn promotie.Vanaf dinsdagochtend, als we eenmaal op schiphol staan, gaat de stemming er vast goed inkomen. Het volgende berichtje zal ongetwijfeld uit alaska komen :-)

We are go!

2006-06-13T10:36:00.000+01:00

Finally we bought our tickets and will be off to Alaska on the 4th of July! People say that the flies are terrible and that we will be eaten by either them or the bears. We don't care (yet). We'll stock up on anti-bug and anti-bear spray, get the appropriate sleeping bag over there and we're off into the wild unknown.

Countries that we will visit

2006-01-09T15:10:00.000Z

Here a map of the countries that we want to visit. We are still unsure if we should visit Colombia; we'll see when we get there. After travelling through Angola without any troubles, we are less apprehensive about travelling in less visited countries.

Visited Countries Map from TravelBlog

Since we want to follow the panamerican highway, we'll stick to the western side of the americas. An exception is in the USA where we want to visit the mid-west.

Some free guides to consult

2005-08-16T10:30:00.000+01:00

Of course you can carry around huge books of the famous brands - and certainly they're famous because they are effective, pretty correct, well researched and full of information you may or may not need - but because I am a fan of open source, open information stuff, I'd like to point to Wikitravel from the guys that bring you the free Encyclopedia, as well as World66, in case you want some different information. Now I am curious whether this will be very successful, but who knows. We might add some info when we are travelling. For national parks in the US the National Parks Service seems most trustworthy, though. Have a look at their map for backpacking visitors in Denali Park.

Another wonderful hike: the chilkoot trail

2005-07-29T12:17:00.000+01:00

The chilkoot trail is the trail the goldrush stampeders used to get to Dawson, only to find out that all the gold was gone. In those days information was slow to reach the public. The hike was difficult due to the weather and to the gear they carried. Especially the top at 1100 meters was difficult. Nowadays the top signifies the border between the US and Canada. So it would seem that we are going to cross the canadian/us border quite a few times.

West Coast Trail (Canada)

2005-07-26T13:01:00.000+01:00

While looking into interesting hikes in Canada I stumbled across a beautiful but difficult hike in Pacific Rim Reserve on Vancouver Island. The hike is 77 km long and takes approximately 5-8 days depending on weather and physical condition. The WCT is very popular which has resulted in a quota of 55 people per section of the trail. Therefore it is wiser to reserve a spot on the trail. However, we want to be free to change our plans as we travel. So I would assume that we'll just show up on the day and hope for two of the 10 free passes per day.

Lots of information can be found online, but the best starting point would be the homepage of the WCT

Canyons are cool!

2005-03-11T14:18:00.001Z

Therefore, we'll visit several during our trip. First we will start with the largest canyon in the world: yes you have guessed correctly in the US. The Grand Canyon is probably the widest canyon around (446 km and up to 29 km wide). Then we will move to Mexico with their Copper canyon. Properly called the Sierra Tarahumara, it consists of 6 major canyons. Another amazing sight is the railray that runs along the sides of the gorges. Finally the Colca Canyon in Peru is worth visiting, especially for condor sighting. It is the deepest of all: nearly 4000 meters ! You can check out an informative story on this link.

Visiting national parks

2005-02-02T10:00:00.000Z

We like to hike, therefore we plan to visit as many different national parks as possible. Since each park has different entrance fees, we went looking for an alternative. The national park foundation offers a National Parks Pass. This entitles the card holder and the spouse (or anyone in a spousal relationship, whatever that may mean) access to all national parks in the US. Additional costs, such as camping and backcountry permits are not included. The card is valid for one year and costs 50 dollars. More information can be found on the following website.

The Canadians also offer a national parks of canada pass for 55 canadian dollars per person. If we feel like visiting more than just national parks, we could opt for the discovery card for 69 dollars that also offers access to the 77 National Historic Sites of Canada.

What is where?

2005-01-30T13:47:00.000Z

For those who do not have a detailed map of the world in their head there is this tool called Map24 that can find any address and plan routes in Europe, but also Canada, the USA and Brazil. We hope that by the time we leave, they will have added new locations in South America.

What to visit during our trip?

2005-01-26T21:11:00.000Z

That is of course a difficult question given that the time is limited. One could of course go for the 'best of' sites of the Lonely Planet, Rough Guides, Let's Go, etc etc. Another guide for travelling could be UNESCO's World Heritage Sites. That this idea is not totally new is proven by the website of this lady. Still to us it sounds rather attractive. The whole list according to country is here.

Travel through the US and Canada

2005-01-26T21:00:00.000Z

It shouldn't be too difficult to find our way through the US and Canada if you look at the map that is provided by Greyhound. Of course, you have to make sure you find the best deal. This one actually sounds pretty good for 60 days. We just wonder what type of people travel via Greyhound? Doesn't everyone in the US own a car or three?

Transportation from Fairbanks to Prudhoe Bay on Alaska's Dalton Highway

2005-01-25T11:04:00.000Z

This is the first entry in this blog, which is used for our preparation and during the actual travel from Alaska to Chile in 2006-2007. We plan to do this mainly or even exclusively by public transport. The challenge is getting up north. Flying into Anchorage should be not too much of a problem, but reaching the arctic sea should. We found the following company that seems interesting: Arctic Outfitters.